गत वर्ष हाम्रो अन्तिम शिक्षणपछि विगत ३ महिनासम्म नदेखेका ब्रदर भेट्न पाउँदा आज मैले अमूल्य आशिष् पाएँ । अब, पहिलो त्रैमासिक सामूहिक शिक्षणको क्रममा हामीले फेरि उज्ज्वल मुस्कान र न्यानो हृदयका मानिसहरू भेट्यौं ।
“हजूर कस्तो छ, प्रिय ब्रदर? ” उहाँले जवाफ दिनुभयो, “ पिता-माताको आशिष्, ठीक छु, खुशी हुनुहुन्छ ??” मैले खुशीसाथ जवाफ दिएँ, “हो, यहाँहरूलाई फेरि भेटेकोले मात्र होइन, तर पिता-माता सधैँ हामीसँग हुनुभएकोले पनि खुशी छु ।” अनि त्यहाँबाट पनि न्यानोपन र धन्यवादले भरिएको हाम्रो कुराकानीलाई जारी गऱ्यौं ।
“हजुरलाई कस्तो छ ?” भनेर साधारण अभिवादन गर्ने । -मैले हाम्रो परिवारको साँचो सार पुनः एक पटक महसुस गरें । यस्ता सरल बोलीले हाम्रो मन खोल्न, सम्बन्धहरू बलियो बनाउन र जीवनको बाटोमा हिँड्दा हामी कदापि एकलो छैनौं भन्ने कुरा याद दिलाउने गर्छौं । लगातार सोही बाटोमा हिँड्ने ब्रदर देखेको हर्ष र खुशी साँच्चै अविस्मरणीय र हृदयस्पर्शी छ ।
कुरा गर्दै हामीले हाँसो, आशा लिएर सँगै सेवा गरेको, एक-अर्कालाई प्रोत्साहन दिँदाको आनन्ददायक कुराहरू सुनायौं । त्यो क्षणमा, मैले हामी प्रत्येक व्यक्ति कति अमूल्य र मूल्यवान् छौं भन्ने कुरा महसुस गरें । छोरा-छोरीहरू एक-अर्कालाई प्रेम गरेको र एउटै मनस्थितिमा जिउनुभएको देख्दा बुबा र माता झन् बढी खुशी महसुस गर्नुहुन्छ ।
हामी सबै आ-आफ्नो घरमा भेट्न, सधैँभरिको लागि हाम्रा कहानीहरू साझा गर्न सक्ने दिनको व्यग्रतापूर्वक प्रतीक्षा गर्दछु । त्यो दिन कति महिमित र खुशीको दिन हुनेछ !
पिता-मातालाई धन्यवाद ।