Бид гэрлээд 27 жил болж байгаа ч нөхөр бид хоёрын хэн нь ч дулаан, энхрий зан чанартай биш тул бид бараг л яриагүй амьдарч байна. Би амар амгаланг уриалдаг эхийн хайрын хэлийг дадлагажуулах ёстойгоо мэдэж байсан ч өөрийн төрөлхийн зан чанараасаа татгалзахад хэцүү байсан тул үүнийг хийхэд үнэхээр хэцүү байсан.
Эхэндээ би нөхөртөө талархлаа мессежээр илэрхийлэхийг оролдсон бөгөөд жаахан дасчихаад чангаар аяархан хэлж эхэлсэн. Эцэст нь өөртөө итгэлтэй болсны дараа талархал, халамжаа илэрхийлж эхэлсэн.
Гэхдээ дэлхий дээр юу болох вэ!
Нэг өдөр би өдрийн өмнө худалдаж авсан амтат гуагаа үнэхээр идмээр байсан ч "Хальсыг нь аваад идэх хүч алга" гэж өөртөө бувтнаж байсан. Тэгээд нөхөр маань буйдангаас босоод, хөргөгчнөөс амтат гуагаа гаргаж ирээд сайтар угааж, хувааж аваад нэгийг нь надад өгөөд үлдсэнийг нь хөргөгчинд үлдээв.
Би 27 жилийн хугацаанд ийм зүйлтэй хэзээ ч тулгарч байгаагүй.
Анх удаа жимс хальсалж өгсөн нөхөртөө "Би маш их сэтгэл хөдөлсөн, баярлалаа" гэж хэлээд жимсийг нь амтархан идсэн. Түүний гар урлал муруй, барзгар байсан ч энэ нь эхийн хайрыг үгээр илэрхийлсний үр дүн байв.
Би одооноос эхлэн үүнийг гэр бүл болон танил хүмүүсийнхээ төлөө илүү хичээнгүйлэн хийхээр шийдлээ.