Миний Эгч дүү хоёр дахь ээж шиг минь байсан. Тэр намайг асарч, тайвшруулж, надтай тоглож, үргэлж намайг инээлгэдэг байсан. Би үргэлж түүнтэй хамт байхыг хүсдэг байсан. Бид маш дотно байсан бөгөөд би түүнээс хэзээ ч хол байхыг хүсдэггүй байсан.
Нас ахих тусам би илүү бие даасан болж, байгалиасаа холдож эхэлсэн. Тэр ч байтугай миний тэрслүү үедээ ч тэр үргэлж надтай хамт байсан. Дараа нь би коллежид явахаар яваад бид тийм ч их ярилцахаа больсон. Үүний дараа би гэрлэж, нүүж, өөрийн гэсэн гэр бүлтэй болсон. Нас ахих тусам л ийм зүйл болдог гэж би бодсон.
Тэгээд ээж маань өөд болсон. Эгч дүү маань дахин босож ирсэн. Тэр биднийг бүгдийг нь тайвшруулж, намайг болон Ах дүү, эгч дүү минь асарч байсан. Гэвч тэр бусдыг асарч байх зуур түүнийг тайвшруулах хэн ч байсангүй. Энэ нь намайг бүр ч их гуниглуулсан. Би түүнийг урамшуулж, тайвшруулахыг хүссэн ч юу гэж хэлэхээ мэдэхгүй байв.
Тэр үед би "Энх тайвны эхлэл: Эхийн хайрын үгс" номын талаар бодсон юм. Талархал, урам зориг, тайтгарлын мессежүүд надад өөрөө олж чадахгүй байсан үгсийг өгсөн. Эдгээр үгсийг хэрэгжүүлж эхлэхэд бидний харилцаа сэргэж эхэлсэн. Бид эдгэрч, дахин холбогдож, дахин дотно болж чадсан.
Эхийн хайрын үгсийн ачаар бидний харилцаа сэргэсэн бөгөөд би үүнд маш их талархаж байна. Гэр бүлийнхэн маань эдгээр үгсийг хэрэгжүүлсээр байх болно гэж найдаж байна, ингэснээр бид үргэлж хайр, амар амгалангаар амьдрах болно.