यो लख स्वतः अनुवाद भएको छ । अनुवाद मूल लेखभन्दा अलि अनौठो र फरक हुन सक्छ ।
अभिवादन

एक वर्ष पछि मैले मेरा छिमेकीहरूलाई नमस्ते भनें😂

व्यक्तिवादले भरिएको आधुनिक समाजमा बस्दा, मैले पनि कहिल्यै मेरा छिमेकीहरूसँग उचित अभिवादन आदानप्रदान गरेको छैन। हामी एउटै तल्लामा लिफ्टबाट ओर्लँदा पनि, हामी सधैं आ-आफ्नो घर जान व्यस्त थियौं, र यस्तो देखिन्छ कि हामी एकअर्काप्रति उदासीन थियौं।


त्यसपछि, मलाई "आमाको प्रेम भाषा" अभियानमा रुचि जाग्यो र यसलाई व्यवहारमा उतार्न खोजें। त्यतिबेला मलाई महसुस भयो कि म मेरा नजिकका छिमेकीहरूसँग पनि प्रेमको भाषा अभ्यास गरिरहेको छैन। त्यसैले, मैले अरूलाई उज्यालो अभिवादन गर्ने साहस जुटाउने पहिलो व्यक्ति बन्ने संकल्प गरें।


अनि एक दिन, म लिफ्टमा मेरो छिमेकीलाई भेटें।

म चिन्तित थिएँ, "यदि मलाई बेवास्ता गरियो भने के हुन्छ? यदि मलाई बोझ महसुस भयो भने के हुन्छ?" तर मलाई थाहा थियो कि यदि यो आमाको मायाको भाषा हो भने, यो पक्कै फरक हुनेछ, त्यसैले मैले पहिले उनलाई उज्ज्वल मुस्कानका साथ स्वागत गरें र भनें, "नमस्ते।"


छिमेकी सुरुमा अभिवादन उसको लागि हो कि होइन भन्ने कुरामा अनिश्चित थिए, र त्यहाँ एकछिन मौनता छायो। तर त्यसपछि उसले चम्किलो मुस्कुरायो र भन्यो, "आह~!!" र अभिवादन स्वीकार गर्यो। मैले भने कि म अन्ततः उसलाई अभिवादन गर्दैछु, र छोटो कुराकानी पछि, हामी छुट्टियौं।


सुरुमा, मेरो अन्तर्मुखी व्यक्तित्व र वर्तमान सामाजिक वातावरणको कारणले गर्दा म यो प्रयास गर्न हिचकिचाइरहेको थिएँ। यद्यपि, जब मैले वास्तवमा गरें, म यो थाहा पाउँदा छक्क परें कि, मेरो अपेक्षाको विपरीत, मलाई खुशीसाथ स्वीकार गरियो। भोलिपल्ट, जब हामी लिफ्टमा एकअर्कासँग भेट्यौं, म अरू केही कुरामा यति व्यस्त थिएँ कि मलाई थाहा पनि भएन कि मेरो छिमेकी एउटै कारमा छ, तर उसले पहिले मलाई अभिवादन गर्यो। त्यसपछि मात्र मलाई थाहा भयो कि मैले याद गरिनँ, र हामीले अभिवादन साटासाट गर्यौं, स्वाभाविक रूपमा हाम्रो नाम साटासाट गर्यौं। अन्तमा, हामीले मुस्कुराउँदै भन्यौं, "कहिलेकाहीँ सँगै खाना खाऔं," र आ-आफ्नो बाटो लाग्यौं।


यस युगमा जहाँ छिमेकीहरूमाझ चासो र प्रेमको अभाव बढ्दै गइरहेको छ, मलाई विश्वास छ कि मातृप्रेमको भाषा त्यस्तो भाषा हो जसले प्रेम रोप्छ र अझ व्यापक रूपमा खुशी फैलाउँछ। प्रेमको भाषा अभ्यास गरेर, म र मेरा छिमेकीहरू दुवैले एकअर्काको मुस्कुराएको अनुहार हेर्न र त्यसमा सानो खुशी पाउन सक्षम भयौं।


आमाको प्रेमको भाषा एउटा कम्पास जस्तो लाग्छ जसले हामीलाई हामी भित्र पहिले नै रहेको खुशी पत्ता लगाउन मद्दत गर्छ। मलाई आशा छ कि हामी हाम्रा छिमेकीहरूसँग आमाको प्रेमको भाषा अभ्यास गरिरहनेछौं, र यी साना कार्यहरूले पुतलीको प्रभाव पार्नेछ, जसले हाम्रो छिमेकभरि प्रेमको भाषा फैलाउनेछ। 🙏🏻☺️


नमस्ते☺️ आज हौसला बढाउनुहोस्! म तपाईंलाई ✊🏻💙 मा हौसला प्रदान गर्नेछु।

© अनधिकृत पुनरुत्पादन तथा पुनर्वितरण गर्न निषेध