Манай гэр бүлд надаас, эгчээс, ээжээс маань бүрддэг ч аав маань бидэнтэй хамт байдаггүй.
Ээж маань эгчийг маань санхүүгийн байдал муу байсан тул тосгон руу авга ах, нагац эгч дээрээ амьдруулсан.
Тосгоны хүнд хүчир ажил, ганцаардлаас болж эгч маань хэцүү байсан,
Гэвч хотын ажлын ачаалал, нөөц бололцоо хомс байгаагаас болж ээж маань эгч рүү хааяа л залгадаг байсан.
Аавынхаа хайрыг аль хэдийн алдсан эгч маань гэр бүлийнхнээсээ хайр бага авсан байв. Нэг өдөр би эгчээ тайвшруулахаар шийдэв. Тиймээс би түүн рүү залгаад эхийн хайрын хэлээр ярьсан.
"Эгч ээ, уучлаарай, хэцүү байсан байх" гэж би уучлалт гуйв.
Эгч маань эхэндээ эргэлзэж байсан ч би тэгж хэлэхэд тэр хэсэг гайхширсан. Би түүнд дахин мессеж илгээж, “Уучлаарай, эгч ээ, хэцүү байсан байх” гэж хэлсэн.
Тэгээд эгч маань над руу залгаад бүх сэтгэлээ илэрхийлсэн.
Эгч маань ээрчгүйхэн ярьж байснаа зөөлөн дуугаар хэлэв.
Эхийн хайрын хэл эгчийн минь зүрхний шархыг тайвшруулах эм болж,
Өмнө нь салж байсан гэр бүлийн холбоо улам бүр бэхжсэн. 