Өнөө өглөө би Оффис руугаа явж байхдаа ном уншиж байсан. Галт тэрэг дүүрэн хүнтэй байсан тул олон хүн ажилдаа явж байв. Дараагийн буудал дээр ирэхэд миний урд сууж байсан хүн буух гэж байсан бөгөөд би дараагийн суудалд суух хүн байсан бололтой. Гэтэл ард зогсож байсан нэг эмэгтэй орж ирээд миний оронд суув. Эхэндээ би уурласан ч ээжийн үгийг санаж байгаагаа мэдээд "Магадгүй түүнд энэ суудал надад хэрэггүй байх" гэж өөртөө бодов.
Тэгээд би Оффис ирэнгүүт хамт ажиллагч маань над дээр очоод тайлангаа бичихэд нь тусламж хүссэн. Миний төрөлхийн хариу үйлдэл бол тэр өөрөө хийж чадахгүй байгаад гомдоллох явдал юм. Гэвч би гүнзгий амьсгаа аваад түүн рүү зөөлөн хандсан. Бага багаар түүнд тусалсан. Тэр над дээр маш эрт ирсэндээ харамсаж байгаагаа хэлэхэд би инээмсэглэл тодруулан, зүрх сэтгэлдээ хөнгөн хонгорхон "Зүгээр дээ" гэж хариулсан.
Ээж ээ, өнөөдөр надад тэвчээр зааж өгсөнд баярлалаа.