Өнөө өглөө өглөөний цайгаа бэлдэж байхдаа гадаа хартал дээд давхарт байдаг хөрш маань 70 гаруй насны хөөрхөн эмэгтэй машинаасаа хийжүүлсэн ундаа буулгах гэж ядаж байгааг харав. Зөнгөөрөө би түүнд туслахаас өөр аргагүй болсон. Би гадаа гүйн гарч ирэн түүнтэй халуун дотноор угтан "Гуйя, надад туслаач" гэж хэлэв. Гэсэн хэдий ч тэр "Үгүй ээ, би авсан" гэж огцом хариулав.
Бага зэрэг гайхсан болохоор тэр ганцаараа асуудлыг шийдэхийг илүүд үзэж магадгүй гэж бодсон. Би түүнд хайрцгийг ядаж шатаар өгөөд өгчихөж болох уу гэж зөөлөн асуув. Дахиад л "Үгүй ээ, надад тусламж хэрэггүй. Би дээшээ гарахгүй байна" гэж зүтгэв. Би түүний хүслийг хүндэтгэж, "За яахав, чамд ямар нэгэн зүйл хэрэгтэй бол би энд байна" гэж хариулсан. Тэр над руу гайхан эргэж харав.
Сүүлд муурныхаа хогийн савыг цэвэрлэх гэж байтал хаалга тогших чимээ сонсогдов. Энэ бол миний хөрш байсан! Би түүнийг инээмсэглэн угтан авахад тэр өмнөх бүдүүлэг үйлдэлдээ шууд уучлалт гуйв. Би түүнийг "Зүгээр дээ, би ойлголоо" гэж тайвшруулав. Би түүнд орохыг санал болгосон ч тэр татгалзсан.
Бидний яриа үргэлжилсээр тэр уучлалт гуйсаар л байлаа. Би зүгээр гэж зүтгэж, тэр ч байтугай түүнийг миний уусан цай уухыг урьсан. Хэсэг хугацаанд эргэлзсэний эцэст тэр зөвшөөрөв. Хэрвээ би хаалгыг онгорхой орхивол муурнууд маань түүнтэй мэндлэх гэж гарч ирж магадгүй гэж би хэлсэн бөгөөд тэр баяртайгаар дотогш оров.
Гал тогооны өрөөнөөс гарч цайгаа уухад тэр миний эелдэг зан, дургүйцэлгүй байдлыг үнэхээр гайхсан бололтой. Энэ мөч нь эргэлтийн цэг байж болохыг би мэдэрч, Эхийн хайрын үгсийн эх сурвалжийг түүнтэй хуваалцахад түүний зүрх сэтгэл нээлттэй байгаасай гэж залбирсан.