Гадаадад амьдардаг хадам аав маань гэнэт өвдсөн тухай мэдээг сонсоод нөхөр маань ажлаасаа түр чөлөө авч, улс орноосоо явсан. Тэр явснаас хойш аль хэдийн хоёр сар өнгөрчээ.
Тусдаа цагийг өнгөрөөх нь бидний талархаж явдаг өөрчлөлтүүдийг авчирна гэж би мэдээгүй.
Нөхөр маань өвчтэй аавыгаа асарч байхдаа өөрийгөө эргэцүүлэн боддог болсон гэж хэлсэн.
Аавыг минь асарч байхдаа тэр надад хангалттай энхрийлэл үзүүлээгүй өнгөрсөн мөчүүдээ дурсаад, уучлаарай гэж хэлсэн.
Тэр надтай анх уулзаж, болзож байсан үеийнх шигээ энхрий өнгө аястай харьцаж эхэлсэн. Тэр мөн "Би чамд хайртай, хонгор минь" гэх мэт зүйлсийг байгалиасаа хэлж байсан.
Аавын минь өвчний хүнд үе эхнэр бид хоёрын хоорондын холбоог улам бэхжүүлсэн.
Би одоогоор номлолоос сонссон зүйлээ яг мэдэрч байна: "Адислал зовлонгийн даавуунд ороосон байдаг." 🙏