Би ганц бие эцэг эхийн гэр бүлд өссөн бөгөөд ээжтэйгээ хамт амьдардаггүй байсан.
Намайг бага байхаас минь л асарч байсан хүн бол эмээ маань байсан.
Гэр бүлийнхэн маань намайг ойлгохгүй байгаа юм шиг удаан хугацаанд би мэдэрсэн.
Энэ нь түүний гэр бүлийнхний сэтгэлийг удаа дараа шархлуулсан.
Гэсэн хэдий ч би сүмд явж, Бурханы хүүхэд шиг амьдрахыг хичээж эхлэхдээ ,
Тэгээд тэд гэртээ байгаа том жижиг бүх зүйлийг зохицуулах санаачилга гаргаж эхлэв.
Зөвхөн тэр үед л би гэр бүлийнхэн маань миний төлөө хэр их золиослол, шаргуу хөдөлмөр хийснийг эцэст нь ойлгосон.
Зөвхөн тэр үед л миний дотор гүн гүнзгий харамсал төрж байв.
"Эхийн хайрын хэл" үйл ажиллагааны талаар бодох бүртээ би
Миний хувьд хэрэгжүүлэхэд хамгийн хэцүү өгүүлбэр бол:
"Уучлаарай, энэ миний буруу, би чамайг ийм их ажиллуулчихлаа."
Нэг өдөр би эмээгийнхээ өрөөнд орох зориг гаргалаа.
Би түүнд биечлэн хэлж, өнгөрсөн хугацаанд хийсэн бүх зүйлийнхээ төлөө чин сэтгэлээсээ уучлалт гуймаар байна .
Би нүдэндээ нулимс цийлэгнүүлэн түүнээс уучлал гуйх гэж байтал,
Тэр ярьж дуусаагүй байтал—
Эмээ мөрийг минь зөөлөн алгадаад надад хэлэв:
"Уучлалт гуйх шаардлагагүй. Чамайг ийм сайхан хүмүүжилтэй өссөнд би үнэхээр баяртай байна."
Мэдээжийн хэрэг, өнгөрсөн урт жилүүдэд,
Түүнийг ядрааж, гомдоосон хүн нь би байсан.
Гэхдээ эмээ тэр хүнд хэцүү цаг үеийг огт санадаггүй байв.
Харин тэр намайг халуун дулаан тэврэлтээр чанга тэвэрлээ.