Баярын амралтын сүүлийн өдөр буюу 18-нд үдийн хоол идэхээр эцэг эхийнхээ гэрт 12:00 цагт ирэхэд хамгийн түрүүнд миний анхаарлыг татсан зүйл бол хоолны ширээ байв.
Ээж маань энэ бүх хоолыг өөрөө бэлтгэхэд хэр их хүчин чармайлт гаргасан бол гэж бодоход би маш их сэтгэл хөдөлсөн. Хоолны өмнө бид бие биедээ бөхийж, сайн сайхныг хүссэн бөгөөд түүний нямбайлан бэлтгэсэн хоол надад маш их таалагдсан.
"Ммм, үнэхээр амттай юм аа, ээж ээ."
Нөхөр маань маш их баяр хөөртэйгөөр хооллож, “Би үүнд дуртай байх болно. Чи маш их зүйл хийсэн” гэж хэлж байхыг хараад би талархаж байлаа.
Хүү маань ач хүүдээ урьдчилан гурван зууш бэлдсэнийг хараад инээмсэглэн, маш их баяртай байв. Түүнийг эмээдээ талархлаа илэрхийлэн бөхийж байгааг харах нь бас сайхан байлаа.
Нөхөр маань асуулгүйгээр хоосон аяга тавгаа цэвэрлэж байгаад би бас сэтгэл хөдөлсөн. Кёнсан мужийн хүн учраас тэр тийм ч их илэн далангүй хүн биш ч түүний талархлыг үйлдлээр нь илэрхийлж байгааг би мэдэрч байсан.
Тэр надад гэртээ идэхээр бэлдсэн өгөөмөр хоолоо бэлдсэн тул би түүнд дахин дахин талархал илэрхийлж, хэр их хүчин чармайлт гаргаснаа хэлсэн. Хариуд нь ээж “Тийм ээ, баярлалаа!” гэж хариулсан. Би бүр ч их талархаж байсан, учир нь түүний ачаар би хоол хийх талаар санаа зовохоо больсон.
Өмнө нь би чимээгүйхэн хоолоо идчихээд л явдаг байсан бол энэ удаад би аяга тавгаа бэлдэж, бид гэртээ харихаасаа өмнө сайхан ярилцсан.
Өдөр тутмын амьдралдаа “энх тайвныг уриалдаг эхийн хайрын хэл”-ийг хэрэгжүүлэхийг хичээх тусам уур амьсгал аяндаа зөөлөрч, харилцаа холбоо, тайтгарал, урам зоригийн хүч гарч ирснийг би мэдэрсэн.
Энэ нь онцгой зүйл биш байж болох ч, хэрэв энэ зуршил гэр бүлд үндэслэж эхэлбэл хөршүүддээ ч мөн адил тархах болно гэж би бодож байна.