Нэг өдөр би гэртээ гэр бүлийнхэнтэйгээ Эхийн хайрын хэлийг давтахаар шийдэв. Гэртээ ирээд эгч маань тэнд байгааг илтгэх чимээ сонсов. Би эхлээд түүн дээр очоод "Би тусалж чадах зүйл байна уу?" гэж асуув.
Тэгээд гэнэтийн байдлаар эгч маань санаа зовж байгаагаа хүлээн зөвшөөрөв. Түүний хувьд жинхэнэ мэдрэмжийнхээ талаар нээлттэй ярих нь ердийн зүйл биш байсан тул би зүгээр л чимээгүйхэн, чин сэтгэлээсээ сонссон.
Эгчийн маань санаа зовж байгаа зүйл бол: тэр ажил дээрээ гаргасан алдаагаа хүлээн зөвшөөрсөн боловч үүнийг хийх боломжгүй нөхцөл байдал байсан бөгөөд үүнийхээ төлөө зэмлэл хүртсэн нь түүний зүрх сэтгэлд сорви үлдээсэн. Тэр өдөржингөө сэтгэлээр унасан гэж хэлсэн.
Тэр түүхийг сонссоны дараа би "Гэхдээ чи уучлалт гуйж, бүх зүйлийг чимээгүйхэн хүлээн зөвшөөрсөн, тийм үү? Чи сайн ажилласан. Чи чадах бүхнээ хийж, гомдлоо нууж, тэвчсэн тул чи сайн ажилласан" гэж хэлсэн.
Эгч маань эдгээр үгс түүнд маш их тайтгарал, хүч чадлын эх үүсвэр болсон гэж хэлсэн.
Түрүүлж ойртож очоод асуулт асуух, төгсгөл хүртэл нь сонсох, чин сэтгэлээсээ хүлээн зөвшөөрч, урам зориг өгөх гэх мэт жижиг үйлдлүүд бидний зүрх сэтгэлийн хоорондох зайг эрс багасгасан.
Эхийн хайрын хэл биднийг илүү хүчирхэг гэр бүл болгосон.