Ажлынхаа онцлогоос шалтгаалан би нэг хүүхдэд нэг жилээс есөн жил хүртэл хичээл заадаг.
Би жаахан аймшигтай багш байсан бөгөөд үргэлж эелдэг, зөөлөн багш байхыг хүсдэг байсан.
Гэхдээ бүх зүйл миний хүссэнээр болоогүйд би олон удаа сэтгэл дундуур байсан.
Эргээд харахад хүүхдүүд ойлгохгүй байх бүрт хамгийн түрүүнд "Тэд ийм удаан суралцаад яаж үүнийг мэдэхгүй байх билээ?" гэсэн бодол толгойд орж ирдэг байсан. Энэ бодол миний амнаас гарч, хүүхдүүдэд дамждаг байв.
Эхийн хайрын хэл миний амьдралд өөрчлөлтийн хурдасгуур болсон.
Хүүхдүүдтэй харьцахдаа "яаж" эсвэл "яагаад" гэж асуухын оронд би тэдэнд "Зүгээр дээ. Энэ тохиолдож болно" гэж бодож, хэлж эхэлсэн.
Тиймээс “Би чамайг дэмжинэ”, “Чи гайхалтай”, “Чи сайн ажиллаж байна” гэх мэт зүйлсийг хэлэх нь хэвийн үзэгдэл болсон.
Удахгүй дунд сургуулийн сурагч болох гэж буй хүүд би "Чи сайн сурч байна. Би чамайг дэмжинэ @@" гэж хэлэхэд
Би хүүхдээ "Баярлалаа багшаа" гэж хэлэнгээ гэрэлтсэн инээмсэглэж байхыг харсан. Тэр мөчид би "Би хүүхдүүддээ өмнө нь хэзээ ч ийм дулаан үг хэлж байгаагүй" гэж бодсон.
Эхийн хайрын хэл бол надад өөрийгөө эргэцүүлэн бодож, хүүхдүүдээ илүү гүнзгий ойлгох боломжийг олгосон хэл байсан.
Баярлалаа♡♡