Ням гараг бүр, онцгой арга хэмжээ байхгүй үед бид сүм дээр тогтмол цуглардаг.
Саяхан бид гарах гэж байтал хүүхдүүдээ дагуулан бидэн рүү алхаж буй нэгэн эмэгтэйг би анзаарав. Би хамгийн түрүүнд түүнтэй аль хэдийн таньдаг хүн шиг байгалийн жамаар мэндлээд "Сайн байна уу, Эгч дүү?" гэж асуув.
Тэр хариу инээмсэглээд “Би зүгээрээ” гэж хариулаад, хоцорсон эсэхийг нь асуув. Тэр үед би түүнийг хувьдаа уриагүй байсан тул жаахан гайхширсан.
Хожим нь би түүнийг урьсан өөр газар руугаа явж байсныг мэдсэн. Гэсэн хэдий ч сүмийн гишүүд маань инээмсэглэн, халуун дотноор мэндчилж байхыг хараад тэр өөрийг нь урьсан газар гэж бодсон.
Энэхүү холбоо нь холбооны эхлэл болсон бөгөөд бид одоо хамтдаа сүмд явж, үнэхээр "нэг гэр бүл" болж байна.
Энэ туршлагаар дамжуулан би эхийн хайрын хэл буюу халуун дотно мэндчилгээ гэх мэт энгийн зүйлийг хуваалцахад сайн хүмүүс байгалиасаа татагддагийг ойлгосон. Энэ бол зүгээр нэг тохиолдол биш, харин хайрын үйлдэл дэх хүч байсан юм.
Одооноос эхлэн би өдөр тутмын амьдралдаа Эхийн хайрын хэлийг хэрэгжүүлэхийг хичээсээр байх болно.
Баярлалаа, Аав, Ээж ээ.