Сүмийг хамт удирдаж байсан эгчтэй бага зэрэг маргалдсанаас болж бид хоёрын хоорондох зай ихэссэн. Цаг хугацаа өнгөрөхөд бидний яриа тасарч, бие биетэйгээ уулзах нь эвгүй зүйл болсон. Хэдий бид харилцаагаа сайжруулах ёстой гэж бодсон ч байдал улам дордож, бид хоёр улам л холдсоор байлаа. Бид сүмээс хайр, эв нэгдэл, хүндэтгэл гэх мэт сургаалуудыг сурч байсан ч амьдралдаа хэрэгжүүлж чадахгүй байхдаа өөрийгөө буруутгадаг байсан.
Нэг өдөр цэцэрлэгт хүрээлэнд тэр эгчтэй тааралдсан юм. Хэсэг чимээгүй байх эсэхээ эргэцүүлэн бодож байтал "эх хүний хайрын хэл" санаанд орлоо. Урам зоригоо цуглуулан инээмсэглэн урагш алхаж хүндэтгэлтэйгээр угтав. Яг энэ үед бидний хоорондох зай хормын дотор арилж, тэр ч бас баяртай инээмсэглэн мэндчилгээ дэвшүүлэв.
Тэр өдрөөс хойш бид хоёр сайхан харилцаагаа сэргээж, хамтран ажиллах боломжтой болсон. “Мэндчилгээ” гэх мэт өчүүхэн үйлдэл ч гэсэн хайр, эв нэгдэл, хүндэтгэл, өршөөл гэх мэт бүх зүйлийг агуулж байдаг гэдгийг би тэр мөчид ойлгосон.
"Эхийн хайрын хэл" аян бол бидэнд өгсөн сайхан бэлэг.