Алс холын оюутан охиноо би санаж байна.
Би хүүдээ хайр халамж, дэмжлэг үзүүлэхийг хүссэн тул нэг өдөр амарч, хүүтэйгээ хамт дөрвөн цаг машинаар явсан.
Чи хоолоо алгасалгүйгээр сайн хооллож байгаа эсэх, өвдөж байгаа эсэх, ямар нэгэн бэрхшээлтэй тулгарч байгаа эсэх талаар би үргэлж санаа зовдог .
Охин маань үргэлж хөгжилтэй байдаг бөгөөд "Би сайн байна. Би өдөр бүр хоёр аяга будаа иддэг. Дотуур байр нь өгсүүр зам дээр байрладаг тул би өөрөө дасгал хийдэг тул бие минь улам хүчирхэгжиж байгаа гэж бодож байна. Ээж ээ, та эрүүл үү?" гэж хэлдэг. Тэр миний төлөө санаа зовж байна.
Гэсэн хэдий ч би хүйтэн өвөл эхлэхээс өмнө амттай хоолоор эрүүл мэндээ хамгаалахыг хүссэн.
Би нэг алхамаар дээш авирч чадсан.
Алхаж байхдаа би юу хэрэгтэй байж болох, юу идэх ёстойгоо бодсоор л байв.
Дөрвөн цаг машинаар явсны дараа уулзсан охин маань биднийг гэнэтийн цэцгийн баглаа барин угтсан.
Энэ бол "хувиршгүй хайр" гэсэн цэцгийн хэлтэй "шошго" хэмээх лаванда цэцгийн цэцэг байв.
Охин маань гараа сунган "Энэ хүртэл ирсэнд баярлалаа" гэж хэлэхийг хараад би сэтгэл хөдөлж, нулимс дуслуулав.
Эдгээр хүүхдүүд талархлыг мэддэг, хайрыг хэрэгжүүлдэг насанд хүрэгчид болж өссөнд би талархаж байна.
Өнөөдөр ч гэсэн бид бие биенээ өөрчлөгдөшгүй хайр, эхийн хайраар дүүрэн хэлээр дэмжиж байна.