Миний байшингаас харахад урд тал нь хот, ар тал нь хөдөө.
Агаар сайхан, эргэн тойронд хүн бараг байдаггүй нам гүмхэн дүүрэг~^^
Нэгэн удаа би гэр бүлдээ зочилж, будааны талбайн хажуугаар өнгөрч байв. Боловсорч гүйцсэн будаа нь шаргал өнгөтэй, үзэсгэлэнтэй харагдав. Салхинд найгаж буй будаа харагдахад далайн давалгаа мэт санагдав.
Би хурдан зураг авсан. Будаагаа хараад гэнэт ийм бодол төрлөө~
“Будаа боловсрох тусам толгой нь доошилно” гэсэн эртний үг бий.
Энэ бол даруу байдлын бэлэг тэмдэг~~
Мөн төлөвшсөн хүн эсвэл зан чанартай хүн даруу зангаа алдах ёсгүй гэсэн сургамжийг агуулдаг.
Эхийн хайрын хэлийг дадлагажуулахад “даруу төлөв” бас чухал гэж боддог.
Мэндлэх, талархал илэрхийлэх, уучлалт гуйхдаа бид толгойгоо бөхийлгөж байна^^
Хүндлэл, буулт, анхаарал халамж бүгд даруу байхыг шаарддаг юм шиг санагддаг.
Цаашдаа боловсорсон будаа шиг эгэл даруу хүн болохын тулд улам хичээнгүйлэн хичээллэх болно.
Бүгд, үгүй!