Би 5 одтой зочид буудлын лоунжид ресепшн хийдэг найзтай.
Би түүнд үргэлж "Чи надаас амархан ажил хийж байна. Чам шиг ажиллах маш амархан, гэхдээ миний ажил маш хэцүү" гэж хэлдэг.
Тэгээд би үргэлж "Чи зочинтой мэндлэхээс илүү хариуцлага хүлээхгүй" гэж хэлдэг.
Гэтэл нэг өдөр найз маань хамаатных нь нас барсан тухай мэдээнээс болж гэнэт тосгон руугаа явах шаардлагатай болсон.
Тухайн үед хүлээн авагчийн хувьд түүний ээлжийг нөхөх хүн байгаагүй
Тэгээд тэр намайг өөрийнхөө оронд нэг ээлжийн үүрэгт ажилдаа орохыг хүссэн ... тэгэхэд нь би "Чиний ажил зүгээр суух л юм, би үүнийг амархан хийж чадна" гэж ихэмсэг хэлэв.
Гэхдээ намайг очиход хамгийн анхны зочин ирсэн нь одоогийн ресепшин шиг би чимээгүй байсан.
Зочин над руу эвгүй хараад, миний зан авирыг хараад амралтын өрөөнд үлдэхээс татгалзав
Тэгээд хоёр дахь зочин надаас "Чи яагаад ийм ноцтой юм бэ?"
Гурав дахь нь энэ зочид буудлын нэр хүндийг энэ хүлээн авагч [би] унана гэж хэлсэн.
Энэ бүх үгсийг сонсоод би гэнэт сэтгэлээр унаж, үйлчлүүлэгчийнхээ сэтгэлийг хангалуун байлгаж чаддаг найзаа санаж, түүний оронд байх нь маш хэцүү гэдгийг санав ...
Түүнийг буцаж ирэхэд нь би түүнд хандах зан чанараа өөрчилж, "Эхийн хайрын үгс"-ийг дадлага хийв. "Уучлаарай, чамд хэцүү байсан байх."
Дараа нь тэр нулимс дуслуулж, одоо маш их баярласан ... бид нөхөрлөлөө баяртайгаар үргэлжлүүлэв
Энэ сайхан даалгавар өгсөн ээждээ баярлалаа.