ខ្ញុំរស់នៅឆ្ងាយពីក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំអាចជួបពួកគេតែម្តងក្នុងមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ដោយសារការងារ និងសកម្មភាពផ្សេងៗ ខ្ញុំរវល់ខ្លាំង ដែលខ្ញុំពិបាកទូរស័ព្ទទៅឪពុកម្តាយ និងបងប្អូនរបស់ខ្ញុំជាញឹកញាប់ ដើម្បីសួរសុខទុក្ខពួកគេ។ ជាសំណាងល្អ នៅរដូវក្តៅនេះ ពួកគេបានមកលេងខ្ញុំ ហើយយើងបានចំណាយពេលពីរបីថ្ងៃជាមួយគ្នា។
ខ្ញុំចង់ផ្តល់អំណោយលើកទឹកចិត្តដល់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេដឹងថា ទោះបីជាខ្ញុំមិនតែងតែទូរស័ព្ទមកក៏ដោយ ខ្ញុំតែងតែគិតដល់ពួកគេ ហើយអធិស្ឋានសុំឲ្យពួកគេមានសុខភាពល្អ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានរៀបចំសំបុត្រមួយច្បាប់ ដែលមានរូបភាពយើងនៅជាមួយគ្នា និងរុំដោយសូកូឡា ដែលមានពាក្យថា ការចាប់ផ្តើមនៃសន្តិភាព៖ ពាក្យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ។
ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះអំណោយនោះ ហើយបាននិយាយថាពួកគេមិននឹកស្មានដល់ទាល់តែសោះ។ ពេលខ្ញុំប្រាប់ពួកគេថា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនល្អដែលខ្ញុំមិនអាចទាក់ទងគ្នាបានជានិច្ច មនុស្សគ្រប់គ្នានិយាយថាពួកគេគឺដូចគ្នា ព្រោះយើងទាំងអស់គ្នារវល់ និងយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលចំពោះការយោគយល់របស់ពួកគេ ហើយខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាអំណោយនេះនាំយើងឱ្យកាន់តែជិតស្និទ្ធគ្នា។
ខ្ញុំព្យាយាមរក្សាទំនាក់ទំនងជាញឹកញាប់ ហើយចែករំលែកពាក្យវិជ្ជមានជាមួយពួកគេ ដើម្បីបន្តអនុវត្តគោលការណ៍ ចាប់ផ្តើមនៃសន្តិភាព៖ ពាក្យសម្ដីនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ម្ដាយ ។