កាលពីពីរខែមុន ម្តាយខ្ញុំបាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដោយនិយាយថា គាត់មើលមិនឃើញច្បាស់ ហើយឃើញភ្លើងភ្លឹបភ្លែតៗ។
ខ្ញុំ និងម្តាយរបស់ខ្ញុំបានទៅជួបគ្រូពេទ្យឯកទេសភ្នែកដោយក្តីរីករាយ ព្រោះគាត់ជាធម្មតាមានភ្នែកល្អ ហើយមិនពាក់វ៉ែនតាអានសូម្បីតែអាយុជាង 80 ឆ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្រូពេទ្យបាននិយាយថាគាត់ត្រូវការវះកាត់បន្ទាន់។ ខ្ញុំ និងម្តាយរបស់ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល និងភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮថាភ្នែករបស់គាត់រហែក ហើយគាត់អាចងងឹតភ្នែកប្រសិនបើយើងពន្យារពេលទៀត។
ក្នុងករណីណាក៏ដោយ ការវះកាត់គឺចាំបាច់ ដូច្នេះនាងបានធ្វើការវះកាត់នៅថ្ងៃបន្ទាប់។ ការវះកាត់បានចំណាយពេលប្រហែលពីរម៉ោងក្រោមការប្រើថ្នាំសន្លប់ក្នុងមូលដ្ឋាន ប៉ុន្តែបញ្ហានេះបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីនោះ។ ការស្ថិតនៅក្នុងទីតាំងផ្អៀងអស់រយៈពេលជាងពីរសប្តាហ៍បន្ទាប់ពីការវះកាត់គឺជាការលំបាកកាន់តែខ្លាំងសម្រាប់ម្តាយរបស់ខ្ញុំ។ វាជាទីតាំងដែលពិបាកស៊ូទ្រាំសូម្បីតែសម្រាប់មនុស្សវ័យក្មេងក៏ដោយ ដូច្នេះនាងបានតស៊ូកាន់តែខ្លាំង។
បន្ទាប់ពីរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ដ៏លំបាកទាំងនោះបានកន្លងផុតទៅ យើងបានទៅមន្ទីរពេទ្យ ហើយត្រូវបានគេប្រាប់ថា យើងត្រូវការវះកាត់ម្តងទៀត ព្រោះរីទីណាមិនទាន់ជាសះស្បើយ។ ឮដូច្នេះ យើងកាន់តែមានអារម្មណ៍តក់ស្លុត និងភ័យខ្លាច ដូច្នេះយើងក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។
ពេលខ្ញុំប្រាប់ដំណឹងនេះដល់ក្រុមគ្រួសារ និងសមាជិកព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។ សមាជិកគ្រួសារម្នាក់ថែមទាំងបានមកលេងខ្ញុំច្រើនដង ដើម្បីណែនាំឱ្យវះកាត់ឡើងវិញ ហើយបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវភាពក្លាហាន។
ពួកគេបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវរឿងនោះ។ ក្រៅពីនេះ សមាជិកគ្រួសារ និងសាច់ញាតិជាច្រើនបានផ្ញើការគាំទ្រ និងការលួងលោមមកខ្ញុំយ៉ាងច្រើន។
ដោយមានការគាំទ្រពីក្រុមគ្រួសារ ម៉ាក់បានអធិស្ឋាននៅថ្ងៃវះកាត់លើកទីពីរ ហើយបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់វះកាត់។ ការវះកាត់ត្រូវបានបញ្ចប់ដោយជោគជ័យ ហើយបន្ទាប់ពីជាសះស្បើយពីរសប្តាហ៍ លទ្ធផលនៃការធ្វើតេស្តក៏ល្អឥតខ្ចោះផងដែរ។
ខ្ញុំពិតជាមានអំណរគុណចំពោះការលួងលោម និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលក្រុមគ្រួសារខ្ញុំបានផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំ ហើយវាគឺជាប្រភពដ៏អស្ចារ្យនៃកម្លាំង និងការលួងលោម។
ខ្ញុំកាន់តែដឹងគុណចំពោះឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ ដែលបានធ្វើឱ្យពេលវេលានេះពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់យ៉ាងច្រើន ក្រោមការអធិស្ឋាន និងការគាំទ្រពីក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។
ភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយផ្តល់នូវកម្លាំង និងភាពក្លាហានដ៏អស្ចារ្យ។