ការស្វាគមន៍ដែលបានក្លាយជាចំណុចខ្លាំងរបស់ខ្ញុំ

ជាធម្មតាខ្ញុំជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ ដូច្នេះខ្ញុំមិននិយាយសួស្តី ឬនិយាយច្រើនទេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចាប់តាំងពីឆ្នាំមុនមក ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយជាប់លាប់ ជាពិសេសពាក្យថា «ជំរាបសួរ»។

ពូមីងៗនៅក្នុងព្រះវិហារ អ្នកបើកបរឡានក្រុង គ្រូបង្រៀនជាដើម។

គ្រប់ទីកន្លែងដែលខ្ញុំទៅ ខ្ញុំស្វាគមន៍មនុស្សគ្រប់គ្នាដោយស្នាមញញឹម។

ពេលខ្ញុំជំរាបសួរគាត់ គាត់បានតបស្នងវិញដោយស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់គាត់។

ការសួរសុខទុក្ខបានក្លាយជាចំណុចខ្លាំងរបស់ខ្ញុំ~~♡♡