ខ្ញុំរស់នៅក្នុងអគារអាផាតមិនមួយនៅជាយក្រុងហាណូយ។ ទោះបីជាខ្ញុំរស់នៅទីនេះអស់រយៈពេលបីឆ្នាំក៏ដោយ ដោយសារតែបុគ្គលិកលក្ខណៈខុសគ្នារបស់យើង និងការពិតដែលថាមនុស្សគ្រប់គ្នាមកពីតំបន់ផ្សេងៗគ្នា វាពិបាកក្នុងការក្លាយជាមនុស្សជិតស្និទ្ធនឹងអ្នកជិតខាងរបស់យើង។ ជាធម្មតាមនុស្សបិទទ្វារបន្ទាប់ពីធ្វើការ ហើយកម្រមានទំនាក់ទំនង ឬនិយាយគ្នាណាស់។
ទន្ទឹមនឹងនេះ ខ្ញុំបានខិតខំប្រឹងប្រែងអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ។ ខ្ញុំបានចំណាយពេលរៀបចំអំណោយតូចៗដើម្បីចែករំលែកជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ និងបណ្តុះសេចក្តីសប្បុរស។ ក្នុងដំណើរការនេះ ខ្ញុំអាចមើលឃើញចិត្តអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំបើកឡើងបន្តិចម្តងៗ ដោយសារភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ។
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំក៏កំពុងផ្សព្វផ្សាយសេចក្តីស្រឡាញ់ដល់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ ដោយប្រើប្រាស់ភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយខ្ញុំផងដែរ។ 🤗🤗
© ហាមចម្លង ឬចែកចាយ ដោយគ្មានការអនុញ្ញាត
25