ម្តាយខ្ញុំមានអាយុប៉ែតសិបឆ្នាំនៅឆ្នាំនេះ។
គាត់គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានចិញ្ចឹមកូនប្រាំនាក់ រស់នៅទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដើម្បីតែកូនៗរបស់គាត់។
ប្រសិនបើអ្នកសួរថា "តើអ្នកឆ្លងកាត់គ្រាលំបាកទាំងនោះដោយរបៀបណា?"
គាត់បានឆ្លើយថា «ខ្ញុំបានយកឈ្នះរាល់ថ្ងៃដោយការដឹងគុណ និងភាពសប្បាយរីករាយនៃការធំឡើង»។
ពាក្យមួយម៉ាត់នោះ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីជីវិតម្តាយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍គោរព និងដឹងគុណចំពោះវា។
ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានជួបព្រះមក ខ្ញុំបានអធិស្ឋានរៀងរាល់ព្រឹកអស់រយៈពេលជាង ២០ ឆ្នាំមកហើយ រួមទាំងឈ្មោះកូនៗ និងចៅៗរបស់ខ្ញុំផងដែរ។
លើសពីនេះ សូមសរសេរកំណត់ហេតុដឹងគុណជារៀងរាល់ថ្ងៃដោយមិនខកខាន។
ទោះបីជាគាត់មិនបានចូលរៀននៅសាលាបឋមសិក្សាឱ្យបានត្រឹមត្រូវក៏ដោយ គាត់បានចាប់ផ្តើមសរសេរកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃនៅក្នុងសៀវភៅគណនេយ្យគ្រួសារ ដោយប្រើភាសាកូរ៉េដែលគាត់បានរៀនពីពូខាងម្តាយរបស់គាត់។
ឯកសារដែលប្រមូលបានអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ គឺជាភស្តុតាងនៃរបៀបដែលម្តាយខ្ញុំរស់នៅ។
ខ្ញុំពិតជាមានមោទនភាព និងសូមសរសើរអ្នកខ្លាំងណាស់!