ដើមឡើយ ខ្ញុំមិនមែនជាប្រភេទមនុស្សដែលចូលចិត្តសួរសុខទុក្ខមនុស្សញឹកញាប់នោះទេ។
ខ្ញុំកំពុងស្វាគមន៍មនុស្សញឹកញាប់ជាងមុន ខណៈពេលដែលខ្ញុំអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ។
ពេលខ្ញុំនិយាយសួស្តី ហើយឆែកអ៊ីន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មោទនភាពចម្លែកមួយ។
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំកាន់តែមានទំនុកចិត្ត ហើយខ្ញុំញញឹមបានច្រើនជាងមុន។
តើអ្នកទាំងអស់គ្នាក៏ដូចគ្នាដែរមែនទេ? ^^
© ហាមចម្លង ឬចែកចាយ ដោយគ្មានការអនុញ្ញាត
110