"Pasensya na. Siguro nga'y napakahirap para sa iyo, 'di ba?"
Pasensya na sa hindi ko pag-intindi sa sakit, paghihirap, at pagod ng mga kabataan sa lahat ng ito. 😌😌
Noong nahihirapan at hindi makadalo ang aming mga kabataan sa aming mga pagtitipon, hindi namin lubos na naunawaan ang kanilang mga nararamdaman, kahit na ang bawat isa ay may kanya-kanyang alalahanin. Kaya, maingat kaming nagluto ng cookies at sumulat ng mga sulat-kamay, inilalagay ang mga ito sa magagandang kahon upang maipahayag ang aming taos-pusong damdamin. Isa-isa naming binisita ang bahay ng bawat isa at personal din naming inihatid ang aming mga mensahe pagkatapos ng serbisyo.
Pagkatapos, sabay-sabay ding lumuha ang mga kabataang babae, nakikiramay at nagpapasalamat sa isa't isa.
"Dyakono, salamat sa paghihintay. Mula ngayon, dadalo na ako sa mga pagpupulong at magsisikap sa aking mga presentasyon."
Mas lalo akong naantig sa sinabing iyon ng mga kabataan.
Noon ko lang napagtanto. Na ang wika ng pag-ibig ay hindi nagtatapos sa pag-aliw sa puso ng iba, kundi isang wikang nagbibigay-daan sa isang tao na magnilay-nilay sa sarili at lalong umunlad. Sa palagay ko, ngayon ko lang din naunawaan ang puso ng isang ina, kahit kaunti lang.
Inay, salamat. At mahal kita.