Madalas kaming mag-away sa maliliit na bagay, at hindi ako kinakausap ng ate ko sa loob ng isang taon at kalahati.
Hindi niya ako kinausap sa loob ng isa't kalahating taon, kaya naman lalong lumala ang aming mga hindi pagkakaunawaan at ang aming distansya sa isa't isa.
Madalas kong sinubukang itama ang mga bagay-bagay sa pamamagitan ng paghingi ng tawad sa aking mga kapatid sa Zion, ngunit hindi ko ito kailanman isinagawa sa bahay.
Noong nakaraang taon, sa pulong ng mga batang miyembro, ako at ang ilan pang miyembro ay umawit ng isang bagong kanta, ang *Pasensya na*.
Nang araw na iyon, labis kong naramdaman ang kapangyarihan ng salitang paumanhin.
Habang pauwi ako kinagabihan, bumili ako ng maliit na keyk para sa aking ate at pinakain ito sa kanya gamit ang sarili kong mga kamay, niyakap ko siya at humingi ng tawad.
"Hindi kita dapat inaway, pasensya na."
Nang marinig ito ay nagsimula na rin siyang umiyak.
Sa pamamagitan ng paghingi ng tawad, ang sama ng loob at galit sa pagitan namin ay lumabas sa anyo ng mga luha.
Araw-araw kaming nag-aaway ng ate ko dati.
Pagkatapos naming humingi ng tawad, limang buwan na ang nakalipas, hindi pa kami nag-away kahit isang beses.