ជាធម្មតាខ្ញុំមិនចូលចិត្តចូលរួមការជួបជុំ ឬពិធីជប់លៀងក្នុងសហគមន៍ទេ។ សូម្បីតែពេលខ្ញុំចូលរួមក៏ដោយ ខ្ញុំច្រើនតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយកម្រនឹងបើកចិត្ត ឬចាប់ផ្តើមការសន្ទនាជាមួយអ្នកដទៃណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមរយៈយុទ្ធនាការ “ទិវានៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងសន្តិភាពរបស់ម្តាយ” ដែលចែករំលែកសេចក្តីស្រឡាញ់ និងសន្តិភាពជាមួយអ្នកជិតខាង និងសហគមន៍របស់យើង ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តបោះជំហានចេញពីខ្លួនឯងធម្មតា ហើយបោះជំហានទៅមុខ។
ជាលើកដំបូង ខ្ញុំបានរៀបចំសកម្មភាពសិល្បៈ និងសិប្បកម្មសម្រាប់កុមារក្នុងស្រុក និងឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។ ពេញមួយព្រឹត្តិការណ៍នេះ ខ្ញុំបានខិតខំប្រឹងប្រែងដោយមនសិការក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយមនុស្ស។ ខ្ញុំបានស្វាគមន៍អ្នកដទៃជាមុនសិន ញញឹម ហើយព្យាយាមរក្សាភាពបើកចំហ និងងាយស្រួលទាក់ទង ដើម្បីឱ្យអ្នកណាម្នាក់អាចមានអារម្មណ៍ស្រួលក្នុងការមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាមនុស្សគ្រប់គ្នានឹងមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានស្វាគមន៍ និងគោរព ហើយពួកគេអាចចែករំលែកគំនិតរបស់ពួកគេដោយសេរី។
កុមារ និងឪពុកម្តាយរីករាយនឹងការចូលរួមសកម្មភាពនេះក្នុងបរិយាកាសកក់ក្តៅ និងរស់រវើក។ ការឃើញមនុស្សគ្រប់គ្នាញញឹមបាននាំមកនូវសេចក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង និងអារម្មណ៍ពេញចិត្តពិតប្រាកដដល់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ មនុស្សជាច្រើនបានឆ្លើយតបជាវិជ្ជមាន ហើយបានប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកគេមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងគុណយ៉ាងខ្លាំង។
ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងបន្តចែករំលែកសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយតាមរយៈសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់លើកទឹកចិត្តអ្នកនៅជុំវិញខ្ញុំ នាំមកនូវសេចក្តីរីករាយ និងសន្តិភាពដល់ពួកគេ និងក្លាយជាឥទ្ធិពលវិជ្ជមាននៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។