ស្វាមីខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកស្តាយចំពោះខ្ញុំដែលធ្វើការរហូតដល់យប់ជ្រៅ ដោយបើកភ្លើងឡើងវិញនៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានដែលងងឹតដើម្បីសម្អាត និងរៀបចំគ្រឿងផ្សំ។ គាត់មិនដែលខកខានមួយថ្ងៃណាមួយដើម្បីតាមខ្ញុំ និងជួយធ្វើការងារនោះទេ។
ខ្ញុំតែងតែដឹងគុណចំពោះស្វាមីរបស់ខ្ញុំ ដែលបានចេញមុខមកជួយការងារអស់រយៈពេលជាងពីរឆ្នាំមកហើយ ដោយមិនដែលអស់កម្លាំង ឬរំខានឡើយ។
ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានជួយរៀបចំគ្រឿងផ្សំ ហើយពេលប្តីខ្ញុំមិនបានចេញពីផ្ទះបាយទេ ខ្ញុំបានទៅមើលគាត់។
ស្វាមីខ្ញុំកំពុងសម្លៀងកាំបិតដែលប្រើសម្រាប់កាត់សាច់ឆៅយ៉ាងស្ងាត់ៗ ខណៈពេលកំពុងរៀបចំគ្រឿងផ្សំ។
"សម្លាញ់អើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសំលៀងកាំបិត?"
"ថ្មីៗនេះ អ្នកបានត្អូញត្អែរថាដៃរបស់អ្នកឈឺពេលកាត់សាច់ ហើយអ្នកហាក់ដូចជាពិបាកបន្តិចព្រោះវាមិនកាត់បានល្អ។ ដូច្នេះខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចជួយបានដែរឬទេ ហើយខ្ញុំបានស្វែងរកវីដេអូដើម្បីរៀនពីរបៀបធ្វើឱ្យកាំបិតរបស់ខ្ញុំមុត។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាកាំបិតនឹងកាត់បានល្អ ដូច្នេះវាមិនមានបញ្ហាច្រើនពេកសម្រាប់អ្នកទេ"។
ខ្ញុំពិតជារីករាយណាស់ដែលមានស្វាមីដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្ញុំបែបនេះ។ គាត់មិនបានព្រងើយកន្តើយសូម្បីតែពាក្យសម្ដីតិចតួចបំផុតថាខ្ញុំកំពុងជួបការលំបាកនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញគាត់ព្យាយាមជួយខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំពិតជារីករាយណាស់ដែលស្នាមញញឹមមិនដែលចេញពីបបូរមាត់របស់ខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំសូមបង្ហាញពីការដឹងគុណដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររបស់ខ្ញុំជាភាសានៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ម្ដាយ។
ខ្ញុំពិតជារីករាយណាស់ដែលមានអ្នក។ អរគុណច្រើនដែលបានស្គាល់ខ្ញុំបែបនេះ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នកណាស់ សម្លាញ់~^^