វាជាពេលវេលាដែលមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំទាំងអស់កំពុងជួបការលំបាកមុនពេលប្រឡងចូលមហាវិទ្យាល័យ ខណៈដែលសិស្សវិទ្យាល័យឆ្នាំចុងក្រោយកំពុងរៀបចំខ្លួន។
បន្ទាប់មកនៅថ្ងៃនេះ មិត្តម្នាក់បានយំពេញមួយពេលអាហារថ្ងៃត្រង់ ដោយសារកំពុងតស៊ូជាមួយនឹងបញ្ហាប្រឡងចូលមហាវិទ្យាល័យ។
ខ្ញុំក៏បានគិតក្នុងចិត្តអំពីការប្រឡងចូលមហាវិទ្យាល័យថា "ខ្ញុំមិនប្រាកដចិត្តនឹងខ្លួនឯងទេ ដូច្នេះតើខ្ញុំជានរណាទៅដែលអាចលួងលោមនរណាម្នាក់បាន?"
ដូច្នេះ នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងគិតថាខ្ញុំគួរតែលួងលោមនាង ហើយប្រាប់នាងកុំឱ្យយំ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញពាក្យលើកទឹកចិត្តពីសៀវភៅ «ភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយដែលអំពាវនាវរកសន្តិភាព» ថា «អ្វីៗនឹងល្អប្រសើរ អ្នកពិតជាអស្ចារ្យណាស់ អ្នកកំពុងធ្វើបានល្អ»។
ដូច្នេះខ្ញុំបាននិយាយលើកទឹកចិត្តមិត្តខ្ញុំថា "ទេ អ្នកធ្វើបានល្អណាស់ អ្វីៗនឹងល្អប្រសើរ"។
យ៉ាងណាក៏ដោយ មិត្តខ្ញុំនៅតែយំ... ដូច្នេះហើយ សាលារៀនក៏បានបញ្ចប់ ហើយវាក៏ជាពេលល្ងាចដែរ
ខ្ញុំបានទទួលសារជាអក្សរពីមិត្តភ័ក្តិម្នាក់ដែលនិយាយថា "អរគុណច្រើនសម្រាប់ការនិយាយរឿងល្អៗនៅថ្ងៃនេះ។ អ្នកនឹងធ្វើបានល្អជាងខ្ញុំ។ អ្នកប្រហែលជាមិនអាចញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់បានត្រឹមត្រូវទេ ព្រោះអ្នកកំពុងលួងលោមខ្ញុំ ដូច្នេះសូមទទួលទានអាហារពេលល្ងាចដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់"។
តាមពិតទៅ ខ្ញុំបានឃ្លាតឆ្ងាយពីមិត្តម្នាក់នោះបន្តិចមុនពេលប្រឡងចូលមហាវិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អព្រោះយើងហាក់ដូចជាកាន់តែជិតស្និទ្ធគ្នាម្តងទៀតតាមរយៈភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ។ ខ្ញុំក៏អាចមានអារម្មណ៍ស្រឡាញ់ និងមិត្តភាពជាមួយមិត្តរបស់ខ្ញុំតាមរយៈភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយផងដែរ។
តាមរយៈបទពិសោធន៍នេះ ខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំគួរតែអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយឲ្យបានញឹកញាប់ជាងមុននាពេលអនាគត!