បំណែកផ្លែឈើដែលមានរាងកោង

ទោះបីជាវាមានរយៈពេល 27 ឆ្នាំហើយចាប់តាំងពីយើងរៀបការមក ទាំងខ្ញុំ និងស្វាមីមិនមានបុគ្គលិកលក្ខណៈកក់ក្តៅ ឬស្រលាញ់គ្នាទេ ដូច្នេះយើងរស់នៅស្ទើរតែគ្មានការសន្ទនាអ្វីទាំងអស់។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំគួរតែអនុវត្ត ភាសាម្តាយនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលអំពាវនាវឱ្យមានសន្តិភាព ប៉ុន្តែវាពិបាកធ្វើដូច្នេះណាស់ ពីព្រោះវាពិបាកក្នុងការបោះបង់ចោលបុគ្គលិកលក្ខណៈដែលមានពីកំណើតរបស់ខ្ញុំ។

ដំបូងឡើយ ខ្ញុំបានព្យាយាមបង្ហាញការដឹងគុណរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ស្វាមីរបស់ខ្ញុំតាមរយៈសារជាអក្សរ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំស៊ាំនឹងវាបន្តិច ខ្ញុំចាប់ផ្តើមនិយាយវាឮៗដោយប្រយោល។ នៅទីបំផុត នៅពេលដែលខ្ញុំមានទំនុកចិត្តឡើងវិញ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមបង្ហាញពីការដឹងគុណ និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែអ្វីនៅក្នុងលោកនេះ!

ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំពិតជាចង់ញ៉ាំផ្លែឪឡឹកដែលយើងបានទិញពីព្រឹកព្រលឹមណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំរអ៊ូរទាំខ្លួនឯងថា "ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងបកសំបកហើយញ៉ាំវាទេ"។ បន្ទាប់មក ស្វាមីខ្ញុំក៏ក្រោកពីសាឡុង យកផ្លែឪឡឹកចេញពីទូទឹកកក លាងវាឲ្យស្អាត រួចចែកវាមួយចំណែកៗ ឲ្យខ្ញុំមួយផ្លែ ហើយទុកផ្លែដែលនៅសល់ក្នុងទូទឹកកក។

ខ្ញុំមិនដែលជួបប្រទះរឿងបែបនេះទេក្នុងរយៈពេល ២៧ ឆ្នាំមកនេះ។

ខ្ញុំបានប្រាប់ស្វាមីរបស់ខ្ញុំ ដែលបានបកសំបកផ្លែឈើឲ្យខ្ញុំជាលើកដំបូងថា "ខ្ញុំរំភើបចិត្តណាស់ អរគុណ" ហើយបានញ៉ាំផ្លែឈើនោះដោយរីករាយ។ ទោះបីជាស្នាដៃរបស់គាត់វៀចវេរ និងរដុបក៏ដោយ នេះច្បាស់ណាស់គឺជាឥទ្ធិពលនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយដែលបានអនុវត្តតាមរយៈពាក្យសម្តី។

ខ្ញុំប្ដេជ្ញាចិត្តថានឹងអនុវត្តរឿងនេះឱ្យកាន់តែឧស្សាហ៍ព្យាយាមសម្រាប់ក្រុមគ្រួសារ និងអ្នកស្គាល់គ្នារបស់ខ្ញុំចាប់ពីពេលនេះតទៅ។