ខ្ញុំមានអំណរគុណយ៉ាងខ្លាំងដែលអាចអនុវត្តយុទ្ធនាការ "ភាសានៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ម្ដាយ" ជាមួយក្រុមគ្រួសារ និងអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ។
ពេលខ្ញុំផ្លាស់មកតំបន់នេះដំបូង អ្នកជិតខាងទាំងអស់បាននាំគ្នាចោលសំរាមពាសវាលពាសកាល និងដុតសំរាមនៅមុខផ្ទះអ្នកជិតខាង។ ហើយអ្នកនេះទៅនិយាយអាក្រក់ពីអ្នកដទៃ។ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានសុំឲ្យស្ថានភាពនេះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរតាមរយៈពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់ខ្ញុំ។
ពេលអ្នកជិតខាងខ្ញុំចោលសំរាមកាត់មុខផ្ទះខ្ញុំ ខ្ញុំបានពាក់ស្រោមដៃ ហើយបោសសម្អាតស្មៅចេញពីផ្ទះទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញខ្ញុំ រួមទាំងផ្ទះនៅជុំវិញខ្ញុំផងដែរ។ អស់រយៈពេល៤ខែជាប់ៗគ្នា ខ្ញុំបានសម្អាតសំរាម ស្មៅ និងស្រោចទឹក អ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ តែងតែញញឹម និងសួរសុខទុក្ខពួកគេមុនគេ ទោះបីពួកគេតូចចិត្តខ្លាំង ហើយមិនតបតក៏ដោយ។
លុះដល់ថ្ងៃទី២៩ តេត ជិត២ខែហើយ តែឡានសម្រាមមិនមកយកសម្រាមពីផ្ទះណាមួយក្នុងសង្កាត់ទេ សម្រាមដាក់ខ្ពស់នៅមុខផ្ទះទាំងសងខាង ប្តីខ្ញុំនិងខ្ញុំបោសសម្អាត ដឹកសំរាមម្នាក់ៗទៅកន្លែងចាក់សំរាម។ បន្ទាប់មកសម្អាតទាំងសងខាងនៃផ្ទះអ្នកជិតខាង។
បន្ទាប់ពីតេត ខ្ញុំបានទៅជំរាបសួរ និងផ្តល់ផ្លែឈើដល់អ្នកជិតខាងដែលតែងតែចោលសំរាម និងទឹកកខ្វក់នៅមុខផ្ទះ ហើយតែងតែរើសអើងជាមួយអតិថិជនរបស់ខ្ញុំ។ ពេលកំពុងនិយាយនោះ នាងបាននិយាយថា នាងបានដើរសួរអ្នកជិតខាងមើលអ្នកណាបានសម្អាតធុងសំរាមឱ្យនាងចេញលុយ លុះនាងដឹងថានាងខ្ញុំបានបោសសំរាមទាំងអស់ ហើយបោសសម្អាតផ្ទះមុនគេក៏រំជួលចិត្តជាខ្លាំង។
តាំងពីពេលនោះមក មួយថ្ងៃពីរដង នាងបានទាញទុយោស្រោចទឹកឱ្យរុក្ខជាតិរបស់ខ្ញុំ ជជែកគ្នាលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ហើយយកសំរាមចេញដោយខ្លួនឯង ហើយលែងទុកសំរាមនៅមុខផ្ទះទៀតហើយ។ អ្នកជិតខាងក៏ស្ម័គ្រចិត្តយកសំរាមទៅចោលមិនចោលគ្នាទៅវិញទៅមក ឯអ្នកជិតខាងក៏លែងនិយាយដើមគ្នាទៀតផង។
ខ្ញុំរីករាយណាស់ដែលអាចចូលរួមចំណែកក្នុងមធ្យោបាយតូចមួយតាមរយៈយុទ្ធនាការភាសាម្តាយនៃក្តីស្រឡាញ់។
អរគុណច្រើន!