បច្ចុប្បន្នខ្ញុំកំពុងធ្វើការនៅសាលារៀន។
ជាលទ្ធផល ខ្ញុំទាក់ទងកូនច្រើន ហើយវាបានក្លាយជាទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលតែងតែនិយាយជាមួយពួកគេជាភាសាម្តាយរបស់ខ្ញុំ។
ពេលខ្ញុំមិនចេះភាសាម្ដាយ ខ្ញុំនឹងខឹង ហើយមិនអាចនិយាយអ្វីបានល្អទេ។
ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានព្យាយាមនិយាយភាសាម្តាយរបស់ខ្ញុំដូចដែលខ្ញុំឃើញ។
ដូច្នេះ ជំនួសឱ្យការរំខានដល់កុមារ ខ្ញុំព្យាយាមញញឹម ហើយនិយាយជាមួយពួកគេដោយទន់ភ្លន់ និងសប្បុរស។
ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមប្រើពាក្យលើកទឹកចិត្តជាច្រើន។
ថ្ងៃមួយក្នុងថ្នាក់រៀន ក្មេងម្នាក់មិនអាចបំពេញក្រដាសគំនូរទទេបានទេ។
ការបំពេញផ្ទាំងក្រណាត់ទទេជាមួយគំនូរក៏ជាបន្ទុកដល់កុមារផងដែរ។
ខ្ញុំបានព្យាយាមជួយកូនខ្ញុំគូរ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកបានលុបវា ដើម្បីឱ្យគាត់អាចបង្ហាញខ្លួនគាត់ដោយសេរីបន្ថែមទៀត។
កុមារយំព្រោះគាត់មិនចូលចិត្តអ្វីមួយ។
ជាចុងក្រោយ គាត់បាននិយាយទៅកាន់ក្មេងដែលកំពុងយំ ដោយលួងចិត្តគាត់ដោយថ្នមៗ។
"ខ្ញុំសុំទោស។ ខ្ញុំបានរំខានអ្នកមែនទេ? ខ្ញុំបានលុបគំនូររបស់អ្នកព្រោះខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកបង្ហាញពីខ្លួនអ្នកដោយសេរី។"
"វាមិនអីទេ ប្រសិនបើគំនូររបស់អ្នកមិនល្អឥតខ្ចោះ។ គ្រូមិនដែលសប្បាយចិត្តនឹងគំនូរដែលអ្នកបានឃើញនោះទេ។"
"អ្នកពូកែគូរ។ គ្រូចូលចិត្តមើលគំនូររបស់អ្នក។"
នៅពេលពាក្យទាំងនោះ កុមារឈប់យំ ហើយចាប់ផ្តើមគូរម្តងទៀត។
បើដូចមុន ខ្ញុំនឹងខឹង ហើយមិនអាចលួងកូនបានត្រឹមត្រូវពេលកូនយំ។
ភាសាធម្មជាតិរបស់ម្តាយខ្ញុំបានផ្តល់កម្លាំងឱ្យខ្ញុំធ្វើ។
ភាសាលើកទឹកចិត្តម្ដាយគឺជាភាសាដ៏ល្អបំផុតដើម្បីបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់។ សូមអរគុណ💕