មានបងស្រីម្នាក់នៅព្រះវិហាររបស់យើងដែលចូលរួមក្នុងកិច្ចប្រជុំអប់រំដែលធ្វើឡើងរៀងរាល់ព្រឹកថ្ងៃសុក្រ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចាប់តាំងពីចាប់ផ្តើមធ្វើការកាលពីសប្តាហ៍មុនមក នាងបានទៅកន្លែងធ្វើការរបស់នាងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការបណ្តុះបណ្តាលដោយមិនបានញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់។ ដោយបារម្ភថានាងអាចនឹងឃ្លាន ខ្ញុំបានរៀបចំអាហារថ្ងៃត្រង់សាមញ្ញមួយកញ្ចប់ ហើយឲ្យនាង។ ពេលទទួលបានអាហារថ្ងៃត្រង់ បងស្រីនោះបាននិយាយថា "ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ស្រឡាញ់របស់ម្តាយ"។
នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ថ្ងៃសៅរ៍ បងស្រីបានយកកំប៉ុងនោះមកប្រគល់ឱ្យខ្ញុំវិញ ហើយបានឱ្យចេកពិសេសមួយផ្លែជាអំណោយ។ ពាក្យថា "២. អរគុណ" "៩. អ្នកពិតជាអស្ចារ្យណាស់" និង "ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក" ត្រូវបានសរសេរនៅលើចេក។ ដោយរំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះប្រអប់អាហារថ្ងៃត្រង់ បងស្រីបានសរសេរពាក្យស្រលាញ់របស់ម្តាយនៅលើចេក។
ពេលឃើញភាពស្មោះត្រង់តិចតួចរបស់ខ្ញុំបានត្រឡប់មកវិញជាភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា «សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយនៅតែបន្តនៅក្នុងខ្លួនយើង»។