ខ្ញុំបើកឡានក្រុងសាលារៀនម្តងឬពីរដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ សិស្សមានចាប់ពីថ្នាក់បឋមសិក្សារហូតដល់វិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេស្វាគមន៍ខ្ញុំមុនទេ លុះត្រាតែខ្ញុំស្វាគមន៍។ មានមនុស្សជាច្រើនថែមទាំងធ្វើពុតជាមិនឮខ្ញុំពេលខ្ញុំឮទៀតផង។
មិនយូរប៉ុន្មានទេ ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមស្វាគមន៍ក្មេងៗខ្លាំងៗ ដោយមានបំណងអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ។ ទោះបីជានៅតែមានកុមារមួយចំនួនដែលធ្វើពុតជាមិនចាប់អារម្មណ៍ក៏ដោយ បន្ទាប់ពីប្រហែលមួយខែ ពួកគេឥឡូវនេះនិយាយថា "សួស្តី" មុនគេ ហើយចូលទៅក្នុងឡានដោយអារម្មណ៍ល្អ។
វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ដែលបានឃើញពីរបៀបដែលក្មេងៗដែលហាក់ដូចជាមិនធ្លាប់ផ្លាស់ប្តូរ បានផ្លាស់ប្តូរ ហើយបានដឹងថាការស្វាគមន៍ពួកគេដោយស្មោះស្ម័គ្រអាចនាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរ~😊
© ហាមចម្លង ឬចែកចាយ ដោយគ្មានការអនុញ្ញាត
12