អំណរនៃការវិលត្រឡប់មកក្នុងគ្រួសារសួគ៌ារបស់យើងវិញ

ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានទទួលពរជ័យដ៏មានតម្លៃដោយបានជួបបងប្រុសម្នាក់ ដែលខ្ញុំមិនបានជួបអស់រយៈពេលបីខែមកហើយ ចាប់តាំងពីការសិក្សាចុងក្រោយរបស់យើងកាលពីឆ្នាំមុន។ ឥឡូវនេះ ក្នុងអំឡុងពេលអប់រំរួមត្រីមាសទី 1 យើងបានជួបគ្នាម្តងទៀតជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ភ្លឺស្វាង និងបេះដូងដ៏កក់ក្តៅ។

ខ្ញុំបានជំរាបសួរគាត់ដោយរីករាយ ដោយនិយាយថា "បងប្រុសជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ សុខសប្បាយជាទេ?" គាត់បានឆ្លើយថា "ខ្ញុំសុខសប្បាយជាទេ អរគុណដល់លោកប៉ានិងលោកម៉ាក់! តើលោកប៉ាសុខសប្បាយជាទេ??" ខ្ញុំបានឆ្លើយដោយក្តីរីករាយថា "បាទ/ចាស៎ ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត - មិនត្រឹមតែដោយសារតែខ្ញុំបានជួបអ្នកម្តងទៀតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែលោកប៉ានិងលោកម៉ាក់តែងតែនៅជាមួយយើងជានិច្ច"។ ហើយពីទីនោះ យើងបានបន្តការសន្ទនារបស់យើង ដោយពោរពេញដោយភាពកក់ក្តៅ និងការដឹងគុណ។

តាមរយៈការសួរសុខទុក្ខដ៏សាមញ្ញនោះ - "សុខសប្បាយជាទេ?" - ខ្ញុំបានដឹងម្តងទៀតអំពីខ្លឹមសារពិតនៃគ្រួសាររបស់យើង។ ពាក្យសាមញ្ញបែបនេះអាចបើកចិត្ត ពង្រឹងចំណង និងរំលឹកយើងថា យើងមិនដែលឯកាក្នុងការដើរលើផ្លូវនៃជីវិតនោះទេ។ សេចក្តីរីករាយ និងសុភមង្គលនៃការឃើញប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ដែលបន្តដើរលើផ្លូវដដែលនេះ គឺពិតជាគួរឱ្យចងចាំ និងកក់ក្តៅ។

ពេលយើងនិយាយគ្នា យើងបានចែករំលែកសំណើច និងបទពិសោធន៍ដ៏រីករាយនៃការបម្រើគ្នា លើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកដោយក្តីសង្ឃឹម។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាយើងម្នាក់ៗមានតម្លៃ និងគួរឲ្យគោរពប៉ុណ្ណា។ តើឪពុក និងម្តាយមានអារម្មណ៍រីករាយយ៉ាងណា នៅពេលដែលពួកគាត់ឃើញកូនៗរបស់ពួកគាត់រួបរួមគ្នា ស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក និងរស់នៅដោយសុខដុមរមនា។

ខ្ញុំទន្ទឹងរង់ចាំដោយអន្ទះសារចំពោះថ្ងៃដែលយើងទាំងអស់គ្នាអាចជួបគ្នានៅក្នុងផ្ទះរបស់យើង ចែករំលែករឿងរ៉ាវរបស់យើងជារៀងរហូត ហើយមិនជួបប្រទះនឹងការបែកគ្នាម្តងទៀតឡើយ។ ថ្ងៃនោះនឹងជាថ្ងៃដ៏រុងរឿង និងសប្បាយរីករាយយ៉ាងណាទៅ!

អរគុណដល់ព្រះបិតា និងព្រះមាតា។