ដោយសារតែលក្ខណៈនៃការងាររបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបង្រៀនកុមារម្នាក់រយៈពេលពីមួយឆ្នាំដល់ប្រាំបួនឆ្នាំ។
ខ្ញុំធ្លាប់ជាគ្រូបង្រៀនដែលគួរឱ្យខ្លាចបន្តិច ហើយខ្ញុំតែងតែចង់ក្លាយជាគ្រូបង្រៀនដែលមានចិត្តល្អ និងសុភាពរាបសារ។
ប៉ុន្តែមានពេលជាច្រើនដែលខ្ញុំខកចិត្ត ពីព្រោះអ្វីៗមិនដំណើរការល្អដូចដែលខ្ញុំចង់បាន។
ពេលក្រឡេកមើលទៅក្រោយ នៅពេលណាដែលក្មេងៗមិនយល់ គំនិតដំបូងដែលផុសឡើងក្នុងចិត្តគឺ "តើពួកគេមិនអាចដឹងរឿងនេះបន្ទាប់ពីសិក្សាយូរយ៉ាងនេះដោយរបៀបណា?" ហើយគំនិតនោះបានចេញពីមាត់ខ្ញុំ ហើយត្រូវបានបន្តទៅក្មេងៗ។
ភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយបានក្លាយជាកម្លាំងជំរុញឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។
ពេលដោះស្រាយជាមួយកុមារ ជំនួសឲ្យការសួរថា «តើធ្វើដូចម្តេច» ឬ «ហេតុអ្វី» ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគិត ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា «វាមិនអីទេ។ វាអាចកើតឡើងបាន»។
ដូច្នេះវាបានក្លាយជារឿងធម្មជាតិក្នុងការនិយាយរឿងដូចជា 'ខ្ញុំនឹងលើកទឹកចិត្តអ្នក' 'អ្នកពិតជាអស្ចារ្យណាស់' និង 'អ្នកកំពុងធ្វើបានល្អ'។
ពេលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលឆាប់ៗនេះនឹងក្លាយជាសិស្សវិទ្យាល័យថា "អ្នកធ្វើបានល្អ។ ខ្ញុំនឹងលើកទឹកចិត្តអ្នក @@"
ខ្ញុំបានឃើញកូនខ្ញុំញញឹមយ៉ាងស្រស់ ហើយនិយាយថា "អរគុណលោកគ្រូ"។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំគិតថា "ខ្ញុំមិនដែលនិយាយពាក្យកក់ក្តៅបែបនេះទៅកាន់កូនៗរបស់ខ្ញុំពីមុនមកទេ"។
ភាសានៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ម្ដាយ គឺជាភាសាមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីខ្លួនឯង និងយល់អំពីកូនៗរបស់ខ្ញុំឱ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។
អរគុណ♡♡