ដោយរស់នៅក្នុងសង្គមសម័យទំនើបដែលពោរពេញដោយលក្ខណៈបុគ្គលនិយម ខ្ញុំក៏មិនដែលស្វាគមន៍អ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំម្តងណាឡើយ។ សូម្បីតែពេលយើងចុះពីជណ្តើរយន្តនៅជាន់តែមួយក៏ដោយ យើងតែងតែរវល់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន ហើយវាហាក់ដូចជាយើងព្រងើយកន្តើយចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។
បន្ទាប់មក ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចាប់អារម្មណ៍លើយុទ្ធនាការ "ភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ" ហើយបានព្យាយាមអនុវត្តវា។ នៅពេលនោះហើយដែលខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំមិនបានអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់ទេ សូម្បីតែជាមួយអ្នកជិតខាងជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តក្លាយជាមនុស្សដំបូងគេដែលប្រមូលភាពក្លាហានដើម្បីស្វាគមន៍អ្នកដទៃដោយស្នាមញញឹមដ៏ភ្លឺស្វាង។
បន្ទាប់មកថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានជួបអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងជណ្តើរយន្ត។
ខ្ញុំបារម្ភថា «ចុះបើខ្ញុំត្រូវគេមិនអើពើ? ចុះបើខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានបន្ទុកវិញ?» ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាប្រសិនបើវាជាភាសានៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ម្ដាយ វាពិតជាខុសគ្នា ដូច្នេះខ្ញុំបានស្វាគមន៍នាងមុនគេដោយស្នាមញញឹមដ៏ភ្លឺស្វាង ហើយនិយាយថា «សួស្តី»។
ដំបូងឡើយ អ្នកជិតខាងមិនប្រាកដថាការសួរសុខទុក្ខនោះមានបំណងសម្រាប់គាត់ឬអត់ទេ ហើយមានភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយរយៈខ្លី។ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន គាត់ញញឹមយ៉ាងស្រស់ ហើយនិយាយថា "អា៎!!" រួចក៏ទទួលយកការសួរសុខទុក្ខនោះ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ទីបំផុតខ្ញុំកំពុងសួរសុខទុក្ខគាត់ហើយ ហើយបន្ទាប់ពីការសន្ទនាមួយសន្ទុះ យើងបានបែកគ្នា។
ដំបូងឡើយ ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការសាកល្បងវា ដោយសារតែបុគ្គលិកលក្ខណៈដែលចូលចិត្តនៅម្នាក់ឯង និងបរិយាកាសសង្គមបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលខ្ញុំពិតជាបានសាកល្បង ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញថា ផ្ទុយពីការរំពឹងទុករបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវបានគេទទួលយកដោយរីករាយ។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ នៅពេលដែលយើងជួបគ្នានៅក្នុងជណ្តើរយន្ត ខ្ញុំរវល់ខ្លាំងពេកជាមួយរឿងផ្សេងទៀត ដែលខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងឡានតែមួយទេ ប៉ុន្តែគាត់បានស្វាគមន៍ខ្ញុំមុន។ បន្ទាប់មកខ្ញុំទើបដឹងថាខ្ញុំមិនបានកត់សម្គាល់ ហើយយើងបានផ្លាស់ប្តូរការសួរសុខទុក្ខ ដោយផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះរបស់យើងដោយធម្មជាតិ។ ជាចុងក្រោយ យើងញញឹម ហើយនិយាយថា "តោះញ៉ាំអាហារជាមួយគ្នានៅពេលណាមួយ" ហើយបានបែកគ្នាទៅ។
នៅក្នុងយុគសម័យនេះ ដែលការយកចិត្តទុកដាក់ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងចំណោមអ្នកជិតខាងកាន់តែខ្វះខាត ខ្ញុំជឿថាភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ គឺជាភាសាដែលសាបព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយជាទូទៅ ផ្សព្វផ្សាយសុភមង្គល។ តាមរយៈការអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់ ទាំងខ្ញុំ និងអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ អាចមើលឃើញមុខញញឹមរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយរកឃើញសេចក្តីរីករាយបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងនោះ។
ភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយគឺដូចជាត្រីវិស័យដែលជួយយើងស្វែងរកសុភមង្គលដែលមានរួចហើយនៅក្នុងខ្លួនយើង។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា យើងនឹងបន្តអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់យើង ហើយសកម្មភាពតូចៗទាំងនេះនឹងមានឥទ្ធិពលដូចមេអំបៅ ដែលផ្សព្វផ្សាយភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់ពាសពេញសង្កាត់របស់យើង។ 🙏🏻☺️
សួស្តី☺️ សូមរីករាយថ្ងៃនេះដែរ! ខ្ញុំនឹងអបអរសាទរអ្នក ✊🏻💙