កាលពីពីរសប្តាហ៍មុន ខ្ញុំ និងស្វាមីមានការយល់ច្រឡំ ដែលបណ្តាលឱ្យមានភាពឆ្គងរវាងពួកយើង។ ដោយសារតែខ្ញុំខ្វះការយោគយល់ និងវិនិច្ឆ័យគាត់ដោយមិនគិតពីអ្នកដទៃ យើងបានឈ្លោះប្រកែកគ្នា ហើយរឿងនេះនាំឱ្យពួកយើងក្លាយជាមនុស្សត្រជាក់ចិត្តនឹងគ្នា។
លើសពីនេះ ទើបតែបីថ្ងៃមុននេះ ស្វាមីខ្ញុំបានឈឺ។ របួសស្មារបស់គាត់ស្រាប់តែផ្ទុះឡើងម្តងទៀត ហើយគាត់ត្រូវការជំនួយក្នុងកិច្ចការផ្ទះមួយចំនួន។ ដោយសារតែរឿងនេះ ខ្ញុំត្រូវតែជួយគាត់ ទោះបីជាខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ខកចិត្ត និងស្ដាយក្រោយចំពោះគាត់ក៏ដោយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដូចដែលម្តាយតែងតែរំលឹកយើងឱ្យស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក និងមានការអត់ធ្មត់ ខ្ញុំបានដកការស្អប់ និងបន្លាចេញពីបេះដូងរបស់ខ្ញុំ ហើយបានមើលថែគាត់តាមគ្រប់មធ្យោបាយដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន។ ខ្ញុំបានចម្អិនអាហារឆ្ងាញ់ៗសម្រាប់គាត់ ហើយថែមទាំងទិញតែទឹកដោះគោដែលគាត់ចូលចិត្តទៀតផង។ 
ទោះបីជាការយល់ច្រឡំនេះកើតចេញពីរឿងតូចតាចក៏ដោយ ខ្ញុំនៅចាំបានថាឪពុកនិងម្តាយតែងតែរំលឹកយើងឱ្យអភ័យទោសដល់បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងច្រើនជាង 99 ដង។ ដោយគិតដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំបានរកឃើញភាពក្លាហានដើម្បីនិយាយទៅកាន់គាត់ដោយទន់ភ្លន់។ ការអភ័យទោសដល់អ្នកដទៃអាចជាការលំបាក ប៉ុន្តែខ្ញុំបានដឹងថា ប្រសិនបើយើងមិនអាចអភ័យទោសឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយស៊ូទ្រាំនឹងចំណុចខ្វះខាតរបស់បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងដោយអត់ធ្មត់បានទេ បេះដូងរបស់ម្តាយនឹងកាន់តែខូច។ ដោយគិតដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានសុំឱ្យស្វាមីរបស់ខ្ញុំជាសះស្បើយ ហើយសូមឱ្យគាត់មានចិត្តចង់ដំណឹងល្អយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
មិនយូរប៉ុន្មាន ការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំត្រូវបានឆ្លើយតប។ ពេលខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកបន្ទាប់ពីធ្វើការពេញមួយថ្ងៃ ខ្ញុំបានឃើញស្វាមីរបស់ខ្ញុំសិក្សាព្រះគម្ពីរដោយមានសុខភាពល្អ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា តាមរយៈការអនុវត្តភាសានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ ស្វាមីរបស់ខ្ញុំនឹងមានសុខភាពល្អ និងមានចំណង់ចំណូលចិត្តខាងរាងកាយ និងផ្លូវចិត្តកាន់តែខ្លាំង។
អរគុណលោកឪពុក និងលោកម្តាយ 