வேலையில், ஒரு வாரம் என் சக ஊழியர்களின் பணிகளைச் செய்ய வேண்டிய ஒருவிதப் பயிற்சிக்கு நான் உட்படுத்தப்பட்டேன். ஆரம்பத்தில், என் மேற்பார்வையாளரின் மனநிலை எனக்குப் புரியவில்லை. எனக்குப் பதிலாக வேறொருவர் நியமிக்கப்படுவதாக மட்டுமே நான் உணர்ந்தேன், மேலும் ஒவ்வொரு முறையும் நான் வேலைக்கு வரும்போது, என் எதிர்மறை எண்ணங்களுடன் போராட வேண்டியிருந்தது. முதல் வாரம் இரண்டாம் வாரமாக மாறியபோது, நான் தர்மசங்கடமாகவும் குழப்பமாகவும் உணர்ந்தேன். இறுதியில், என் மனக்கசப்பை என்னால் மறைக்க முடியவில்லை, மேலும் என் எதிர்மறை மனப்பான்மை, நான் என் சக ஊழியர்களிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தைப் பாதிக்கத் தொடங்கியது.
நான் சுயநினைவுக்கு வந்து என் நடத்தையைப் பற்றி சிந்தித்தபோது, எனது எதிர்மறையான மனப்பான்மையால் சக ஊழியர்களைப் புண்படுத்திவிட்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன். அந்தத் தருணத்தில், “ அமைதியைத் தரும் தாயின் அன்பு வார்த்தைகள் ” என் நினைவுக்கு வந்தது. தவறுகளைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்ற உறுதியுடன், மன்னிப்புக் கேட்க முடிவு செய்து ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டினேன். ஒவ்வொருவரின் முக்கியப் பங்கையும் நான் புரிந்துகொண்டபோது உணர்ந்ததை அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டு, என் செயல்களுக்காக மனப்பூர்வமாக மன்னிப்புக் கேட்டேன்.
அன்று முதல், நான் மிகவும் பரந்த கண்ணோட்டத்தைப் பெற்றேன், மேலும் அந்த அனுபவம் என்னை ஒரு சிறந்த பணியாளராக மாற்றியுள்ளது. “மன்னிக்கவும்” என்ற ஒரே ஒரு வார்த்தையை நான் நடைமுறைப்படுத்திய கணத்தில் இந்த மகத்தான விளைவு தொடங்கியது. வார்த்தைகளுக்குக் குணப்படுத்தும் சக்தி உண்டு!