திருமணமாகி 27 ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தாலும், எனக்கோ என் கணவருக்கோ அன்பான அல்லது பாசமான குணம் இல்லாததால், நாங்கள் கிட்டத்தட்ட உரையாடலே இல்லாமல் வாழ்ந்து வருகிறோம். அமைதியை நாடும் தாயின் அன்பின் மொழியை நான் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தது , ஆனால் அவ்வாறு செய்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது, ஏனென்றால் என்னுடைய இயல்பான குணத்தைக் கைவிடுவது கடினமாக இருந்தது.
முதலில், என் கணவருக்கு குறுஞ்செய்தி மூலம் என் நன்றியைத் தெரிவிக்க முயன்றேன். அது எனக்குச் சற்றுப் பழகியதும், மெல்ல மெல்ல அதைச் சத்தமாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தேன். நாளடைவில், எனக்கு நம்பிக்கை வந்ததும், என் பாராட்டையும் பரிவையும் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினேன்.
ஆனால் இது என்ன கொடுமை!
ஒரு நாள், நாங்கள் அன்று காலையில் வாங்கிய முலாம்பழத்தை எனக்குச் சாப்பிட மிகவும் ஆசையாக இருந்தது, ஆனால், "இதை உரித்துச் சாப்பிட எனக்குத் தெம்பு இல்லை" என்று எனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது, என் கணவர் சோஃபாவிலிருந்து எழுந்து, குளிர்சாதனப் பெட்டியிலிருந்து அந்த முலாம்பழத்தை வெளியே எடுத்து, அதை நன்றாகக் கழுவி, பங்கிட்டு, ஒன்றை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டு, மீதியை குளிர்சாதனப் பெட்டியிலேயே வைத்துவிட்டார்.
27 ஆண்டுகளில் நான் இது போன்ற ஒன்றை அனுபவித்ததில்லை.
எனக்காக முதன்முறையாகப் பழங்களை உரித்த என் கணவரிடம், "நான் மிகவும் நெகிழ்ந்துவிட்டேன், நன்றி," என்று சொல்லிவிட்டு, அந்தப் பழங்களை விருப்புடன் உண்டேன். அவருடைய கைவேலை கோணலாகவும் கரடுமுரடாகவும் இருந்தபோதிலும், அது ஒரு தாயின் அன்பு வார்த்தைகளால் செயலில் வெளிப்பட்டதன் விளைவு என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
இனிமேல் என் குடும்பத்தினர் மற்றும் அறிமுகமானவர்களுக்காக இதை இன்னும் அதிக கவனத்துடன் கடைப்பிடிக்கத் தீர்மானித்துள்ளேன்.