தாயின் அன்பு மொழி என் தந்தையின் இதயத்தை உருக்கியது.

என் தந்தை அதிகம் பேசாதவர். சிறுவயதிலிருந்தே கடினமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்ததால், தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துபவர்கள் பலவீனமானவர்கள் என்றும், அவ்வாறு செய்யக்கூடாது என்றும் அவர் கருதினார்.

என் அம்மாவின் அன்பின் மொழியை நடைமுறைப்படுத்த முயன்றபோது, ​​என் அப்பாவுக்கு நன்றி சொல்ல விரும்பினேன். ஆனால் எப்படி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஏனென்றால், நானும் என் அப்பாவும் அன்றாட உரையாடல்களில் எங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியதோ அல்லது மனதிலுள்ளதை பகிர்ந்துகொண்டதோ கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் நடந்ததில்லை.

ஆகவே, என் அப்பாவை அழைப்பதற்கு முன், நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டேன். பிறகு, தொலைபேசியில் அவரிடம் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினேன்.

அப்பா, என்னை வளர்த்து கல்வி கற்பிப்பதற்காக நீங்கள் மிகவும் கடினமாக உழைத்தீர்கள். நன்றி.

நான் இரவு 10 மணிக்கு அழைத்தேன், ஆனால் அப்பா அதற்குள் சிறிது நேரம் தூங்கிவிட்டிருந்தார். அவர் தவறாகக் கேட்டுவிட்டதாக நினைத்திருக்கலாம், அதனால் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, பிறகு சுருக்கமாக, "ஆம்" என்று பதிலளித்தார்.

அப்பா அவர் சொன்னதை விரும்பாதது போல் தோன்றியதால், எனக்குச் சற்று ஏமாற்றமாக இருந்தது.

இருப்பினும், சில நாட்கள் கழித்து என் அம்மா என்னை அழைத்தார்.

அப்பா அன்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்! அவரை அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள் என்று அம்மா பல நாட்களாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தார். மேலும், அவருடைய கடின உழைப்புக்காக நீங்கள் அவருக்கு நன்றி சொன்னதாக அவரும் அம்மாவிடம் கூறினார். தன் மகள் நன்றாக வளர்ந்துவிட்டதாகவும், இப்போது தன்னைப் பற்றியும் நினைப்பதாகவும் அப்பா சொன்னார்.

என் அப்பா ஒரு குழந்தையைப் போலப் பிரகாசமான கண்களுடனும் மகிழ்ச்சியான முகபாவத்துடனும் அந்தக் கதையைச் சொன்னார் என்று என் அம்மாவும் சொன்னார். 🥰🥰🥰

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட கணமே, நான் அளவற்ற மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தேன். அன்று முதல், என் பெற்றோர் மீதான அன்பை என்னால் அடிக்கடி இயல்பாக வெளிப்படுத்த முடிந்தது.

என் தாயின் அன்பின் மொழியால், எனக்கும் என் தந்தைக்கும் இடையிலான உறவும் மேலும் நெருக்கமானது. என் தந்தை படிப்படியாக மனம் திறந்து, முன்பு போல் மறைக்காமல், தன் மகள் மீதான மகிழ்ச்சியையும் ஏக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்.

அன்று நான் அன்பின் மொழியைக் கையாளாமல் இருந்திருந்தால், ஒருவேளை எனக்கும் என் தந்தைக்கும் இடையிலான உறவு இன்றும் பனிக்கட்டி போலக் குளிர்ந்தே இருந்திருக்கும். மேலும், என் தந்தைக்கு இவ்வளவு அன்பான இதயம் இருந்தது என்பதும் எனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஒரு சிறிய நன்றி கூட இதயங்களுக்கு இடையேயான சுவரைக் கரைத்து, குடும்ப உறவுகளை மேலும் அன்பானதாக மாற்றும் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

எதிர்காலத்தில் தாயின் அன்பின் மொழியைப் பின்பற்றி, என் குடும்பத்தினருக்கும் என்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவருக்கும் இன்னும் அதிக அன்பையும் நன்றியையும் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறேன். 🌷