တစ်နေ့မှာ ညီမလေးတစ်ယောက်နဲ့ သင်းထောက်ဆရာတစ်ယောက်နဲ့ အတူ အမေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာစကားတွေ ပြောနေခဲ့ကြတယ်။ ထိုအချိန်တွင် သင်းထောက်ဆရာသည် မုန့်ဟင်းခါးကို ယူလာကာ ခဏအကြာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အများဆုံး လေ့ကျင့်ခဲ့သော စကားလုံးများဖြစ်သည့် "You first, please" နှင့် "How are you?"
ညီမငယ်သည် သင်းထောက်ဆရာအား "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရာအားလုံးဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ" လို့ သူမအချိန်နည်းနည်းလေးအတွင်းမှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လန်းဆန်းမှုကို ရည်ညွှန်းတဲ့အခိုက်အတန့်တစ်ခုရှိခဲ့ပါတယ်။ “အဖေနဲ့ အမေကို ကျေးဇူးတင်တယ်” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ညီမငယ်က “မင်းအတွက် ခက်ခဲခဲ့တာဖြစ်မယ်” ဟုဆိုကာ သူမလုပ်စရာများစွာရှိသော်လည်း သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ရည်ညွှန်း၍ ရယ်မောမိတော့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လူတစ်ဦးစီ၏အသေးစိတ်အသေးစိတ်အချက်အလက်များအတွက် သတိပြုရန် သို့မဟုတ် ကျေးဇူးတင်ရန် ရပ်တန့်ခဲသောကြောင့် နူးညံ့မှုနှင့် ရယ်မောမှုအပြည့်ရှိသော အခိုက်အတန့်ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောရတာ အရမ်းထူးဆန်းပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာ လှတယ်။
ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ စကားလုံး ၇ လုံးကို ပေးတဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို လေးလေးနက်နက်သိတဲ့ အမေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။