หลังจากเรียนไวโอลินเสร็จตอน 9 โมงเช้า ฉันต้องไปรวมกลุ่มเตรียมตัวที่โบสถ์ต่อทันทีจนถึงเที่ยง จากนั้นเหลือเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนเรียน และใช้เวลาเดินทางไปมหาวิทยาลัยอีก 45 นาที ฉันรู้ว่าฉันคงไม่มีเวลาทานอาหารเช้าหรือแม้แต่ข้าวกลางวัน ฉันบอกตัวเองว่าจะอดทนและกินข้าวกลางวันสายๆ หลังจากเรียนเสร็จตอน 3:30 บ่าย
แต่แล้วก็มีบางสิ่งเกิดขึ้นที่ทำให้ฉันประทับใจมากจริงๆ
"คุณสามารถขอกล่องอาหารกลางวันจากหญิงชราได้" หัวหน้างานของเราบอกขณะที่ฉันกำลังจะไปมหาวิทยาลัย
ก่อนที่ฉันจะไปโรงเรียน พี่สาวที่บ้านเตรียมอาหารกลางวันใส่กล่องให้ฉัน ตอนนั้นเอง ฉันรู้สึกว่าน้ำตาฉันอ่อนโยนลง การอยู่ไกลจากพ่อแม่ในต่างจังหวัดไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มีหลายวันที่ฉันรู้สึกหนักใจกับการต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ในวันนี้ ด้วยความรักที่เรียบง่ายนั้น ฉันได้นึกขึ้นได้ว่าฉันไม่เคยอยู่คนเดียวจริงๆ ฉันอยู่กับ 'ครอบครัว' ของฉันเสมอ! 💕
ต่อมา ฉันได้แบ่งองุ่นหวานฉ่ำราวกับความรักอันอ่อนโยนของแม่ให้เพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัย ช่วงเวลาเช่นนี้ทำให้ฉันนึกถึงความอบอุ่นและการดูแลที่พ่อและแม่มอบให้ผ่านครอบครัวบนสวรรค์ของเราอย่างต่อเนื่อง 💝
จากใจจริง ฉันขอขอบคุณพ่อและแม่ที่โอบกอดฉันด้วยความรักผ่านครอบครัวทางจิตวิญญาณรอบตัวฉัน การดูแลของท่านมาในรูปแบบเล็กๆ น้อยๆ แต่กลับสัมผัสส่วนลึกที่สุดของหัวใจฉัน! 💕