«Λυπάμαι. Πρέπει να ήταν πολύ δύσκολο για σένα, σωστά;»
Λυπάμαι που δεν κατάλαβα τον πόνο, τους αγώνες και την εξάντληση των νέων ανθρώπων όλο αυτό το διάστημα. 😌😌
Όταν οι νέοι μας δυσκολεύονταν και δεν μπορούσαν να παρευρεθούν στις συγκεντρώσεις μας, δεν καταφέραμε να κατανοήσουμε σε βάθος τα συναισθήματά τους, παρόλο που ο καθένας είχε τις δικές του ανησυχίες. Έτσι, ψήσαμε προσεκτικά μπισκότα και γράψαμε χειρόγραφες επιστολές, τοποθετώντας τες σε όμορφα κουτιά για να εκφράσουμε τα εγκάρδια συναισθήματά μας. Επισκεπτόμασταν το σπίτι του καθενός ξεχωριστά και παραδίδαμε τα μηνύματά μας αυτοπροσώπως μετά τη λειτουργία.
Έπειτα, οι νεαρές γυναίκες έχυσαν κι αυτές δάκρυα μαζί, νιώθοντας λύπη και ευγνωμοσύνη η μία προς την άλλη.
«Ντίκον, σε ευχαριστώ που περίμενες. Από τώρα και στο εξής, θα παρακολουθώ τις συναντήσεις και θα εργάζομαι σκληρά στις παρουσιάσεις μου.»
Στην πραγματικότητα, συγκινήθηκα βαθύτερα από αυτό το ένα σχόλιο των νέων.
Μόνο τότε συνειδητοποίησα. Ότι η γλώσσα της αγάπης δεν τελειώνει στο να παρηγορεί τις καρδιές των άλλων, αλλά είναι μια γλώσσα που επιτρέπει σε κάποιον να αναλογιστεί τον εαυτό του και να αναπτυχθεί περαιτέρω. Νομίζω ότι κι εγώ μόλις τώρα κατάλαβα την καρδιά μιας μητέρας, έστω και λίγο.
Μητέρα, σε ευχαριστώ. Και σε αγαπώ.