Στη δουλειά, έπρεπε να παρακολουθήσω ένα είδος εκπαίδευσης που απαιτούσε να εκτελώ τις εργασίες των συναδέλφων μου για μια εβδομάδα. Στην αρχή, δεν καταλάβαινα τον τρόπο που σκεφτόταν ο προϊστάμενός μου. Ένιωθα μόνο ότι με αντικαθιστούσαν και κάθε φορά που ερχόμουν στη δουλειά, έπρεπε να καταπολεμώ τις αρνητικές μου σκέψεις. Καθώς η πρώτη εβδομάδα μετατρεπόταν σε δεύτερη, ένιωθα αμηχανία και σύγχυση. Τελικά, δεν μπορούσα πλέον να κρύψω τη δυσαρέσκειά μου και η αρνητική μου στάση άρχισε να επηρεάζει τον τρόπο που φερόμουν στους συναδέλφους μου.
Όταν συνήλθα και αναλογίστηκα τη συμπεριφορά μου, συνειδητοποίησα ότι είχα πληγώσει τους συναδέλφους μου με την αρνητική μου στάση. Εκείνη τη στιγμή, μου ήρθαν στο μυαλό τα « Λόγια της Μητρικής Αγάπης που Φέρνουν Ειρήνη ». Αποφασισμένη να διορθώσω τα πράγματα, αποφάσισα να ζητήσω συγγνώμη και συγκάλεσα μια συνάντηση. Μοιράστηκα ό,τι είχα συνειδητοποιήσει καθώς καταλάβαινα τον ζωτικό ρόλο του καθενός και ζήτησα ειλικρινά συγγνώμη για τις πράξεις μου.
Από τότε, έχω αποκτήσει μια πολύ ευρύτερη οπτική γωνία και η εμπειρία με έχει κάνει καλύτερο εργαζόμενο. Αυτό το σπουδαίο αποτέλεσμα ξεκίνησε τη στιγμή που εφάρμοσα μόνο μία λέξη στην πράξη: «Λυπάμαι». Οι λέξεις έχουν τη δύναμη να θεραπεύουν!