Συχνά τσακωνόμασταν για μικροπράγματα, και η μεγαλύτερη αδερφή μου δεν μου μιλούσε για ενάμιση χρόνο.
Δεν μου μίλησε για ενάμιση χρόνο, με αποτέλεσμα οι παρεξηγήσεις και η απόσταση μεταξύ μας να αυξάνονται συνεχώς.
Συχνά προσπαθούσα να διορθώσω τα πράγματα ζητώντας συγγνώμη από τους αδελφούς και τις αδελφές μου στη Σιών, αλλά ποτέ δεν το εφάρμοζα στην πράξη στο σπίτι.
Πέρυσι, στη συνάντηση των νέων μελών, εγώ και μερικά άλλα μέλη τραγουδήσαμε ένα νέο τραγούδι, το Sorry.
Εκείνη την ημέρα ένιωσα πολύ τη δύναμη της λέξης «συγγνώμη».
Ενώ επέστρεφα σπίτι το βράδυ, αγόρασα ένα μικρό κέικ για τη μεγαλύτερη αδερφή μου και της το έδωσα με τα ίδια μου τα χέρια, την αγκάλιασα και της ζήτησα συγγνώμη.
«Δεν έπρεπε να σε είχα τσακωθεί, λυπάμαι.»
Ακούγοντας αυτό άρχισε κι αυτή να κλαίει.
Ζητώντας συγγνώμη, η δυσαρέσκεια και ο θυμός μεταξύ μας βγήκαν με τη μορφή δακρύων.
Η αδερφή μου κι εγώ τσακωνόμασταν κάθε μέρα.
Αφού ζήτησα συγγνώμη, έχουν περάσει 5 μήνες τώρα, δεν έχουμε τσακωθεί ούτε μία φορά.