เมื่อเวลาที่ฉันใช้ในการแสดงความเห็นอกเห็นใจและพูดคุยกับลูกชายค่อยๆ ลดลง ความสัมพันธ์ของเราก็ค่อยๆ ห่างเหินกันไปโดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว แม้แต่ตอนที่เราคุยกัน ความเข้าใจผิดก็มักเกิดขึ้น ทำให้เราต่างทำร้ายกันและกัน
แล้ววันหนึ่ง ข้อความที่เขียนไว้ในกรอบว่า 'ภาษาแห่งความรักของแม่ที่เรียกร้องสันติภาพ' ก็ดึงดูดสายตาฉัน
ใช่แล้ว นี่แหละ!
ฉันตระหนักว่าถึงแม้ฉันจะรู้เรื่องนี้อยู่ในใจ แต่ฉันก็ยังไม่สามารถนำไปปรับใช้กับลูกชายได้อย่างถูกต้อง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันจึงเริ่มฝึกฝนภาษาแห่งความรักกับลูกชายของฉัน
เมื่อสนทนากัน ให้กล่าว "ขอบคุณนะลูก" ก่อน แล้วจึงพูดต่อ
ก่อนวางสาย ผมพูดว่า "ลูกชาย พ่อรักลูกนะ"
แม้ว่าลูกชายของฉันจะทำผิดพลาดหรือทำอะไรไม่ถูกต้องก็ตาม
“ไม่เป็นไรนะลูก ลูกทำได้! แม่จะอธิษฐานเผื่อลูก” เธอกล่าวให้กำลังใจเขา
ผลที่ตามมาคือ ลูกชายที่เคยห่างเหินและรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า ค่อยๆ เริ่มเปิดใจมากขึ้น การสนทนาอ่อนโยนลงและการสื่อสารดีขึ้น ทำให้เรารู้สึกถึงความรักอันอบอุ่นในครอบครัวอีกครั้ง
จุดเริ่มต้นของสันติสุขและความสุข คือ 'ภาษาแห่งความรักของแม่ที่เรียกร้องหาสันติสุข'
ฉันอยากฝึกฝนสิ่งนี้ต่อไปเรื่อยๆ เพื่อทำให้ทุกคนรอบตัวฉันมีความสุข