นับตั้งแต่ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันไม่เคยให้ดอกไม้สวยๆ กับแม่เลยสักครั้ง โดยเฉพาะดอกคาร์เนชั่น
เนื่องจากผมออกจากบ้านแต่เช้าและกลับมาดึกดื่น เวลาที่เราคุยกันจึงค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี และด้วยความเขินอายและความประหม่า ทำให้การถ่ายทอดคำพูดแห่งความรักที่จริงใจนั้นยากขึ้น
ในเวลานั้น ฉันได้รับกำลังใจจากการอ่านข้อความในรีวิวต่างๆ ฉันตระหนักว่าแม้การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงได้อย่างแน่นอน
นั่นคือเหตุผลที่ฉันมอบดอกคาร์เนชั่นดอกเล็กๆ ให้กับแม่ของฉัน
ปกติแล้ว เขาจะทักทายฉันแค่ถามว่าฉันกลับมาหรือยัง แต่พอเห็นดอกคาร์เนชั่น เขาก็ยิ้มด้วยความดีใจ ฉันแค่ยื่นดอกไม้ให้เขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ฉันรู้สึกละอายใจที่ได้เห็นแบบนั้น ฉันนึกถึงอดีตอันโง่เขลาของตัวเอง และตระหนักว่าฉันล้มเหลวในการทำให้แม่ยิ้มได้ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่เรื่องยากหรือสิ้นเปลืองอะไรเลย
แต่ตอนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว
ฉันจะพยายามสร้างรอยยิ้มให้ครอบครัวมากขึ้น โดยการแสดงความรักต่อคุณแม่ ผู้เป็นสมาชิกในครอบครัวที่ฉันรักมากที่สุด ไม่ว่าความรักนั้นจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม