ความเร่งรีบในวันจันทร์เท่ากับความอดทน

เช้านี้ขณะที่ฉันกำลังเดินทางไปทำงาน ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ รถไฟแน่นมากเพราะมีคนจำนวนมากกำลังไปทำงานเช่นกัน เมื่อเราถึงสถานีถัดไป คนที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉันกำลังจะลงจากรถไฟ และคาดว่าฉันจะเป็นคนต่อไปที่จะนั่งตรงนั้น แต่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันกลับเข้าไปนั่งแทนฉัน ตอนแรกฉันรู้สึกโกรธ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของแม่ ฉันก็คิดกับตัวเองว่า "บางทีเธออาจต้องการที่นั่งนั้นมากกว่าฉันก็ได้"

พอฉันถึงที่ทำงาน เพื่อนร่วมงานก็เดินมาหาฉันและขอความช่วยเหลือเรื่องรายงาน ปฏิกิริยาตามธรรมชาติของฉันคือบ่นว่าเขาทำเองไม่ได้ แต่ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วเข้าไปหาเขาอย่างอ่อนโยน ค่อยๆ ช่วยเขาไปทีละนิด เขาบอกว่าขอโทษที่มาขอความช่วยเหลือแต่เช้า ฉันจึงยิ้มและตอบเขาด้วยความโล่งใจว่า "ไม่เป็นไรค่ะ"

แม่ครับ ขอบคุณที่สอนให้ผมรู้จักความอดทนในวันนี้ด้วยนะครับ