มีชายชราคนหนึ่งที่ฉันมักเห็นยืนอยู่หน้าห้องรักษาความปลอดภัยของอพาร์ตเมนต์ทุกเช้า
บนใบหน้าที่ไร้อารมณ์และหม่องเศร้าของเขา มีร่องรอยของความระแวงเล็กน้อย
ทุกครั้งที่ผมเจอผู้สูงอายุ ผมจะยิ้มและทักทายพวกเขาอย่างสดใสด้วยคำว่า "สวัสดี"
ตอนแรกเขาทักทายฉันอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ตอนนี้เขาทักทายฉันด้วยรอยยิ้มและยังเป็นฝ่ายพูดกับฉันก่อนด้วยซ้ำ
ฉันรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้พบผู้สูงอายุ เพราะเราไม่ได้เป็นแค่เพื่อนบ้านกันอีกต่อไปแล้ว แต่เรารู้สึกเหมือนเป็นคนรู้จักกันมากกว่า
"ภาษาแห่งความรักของแม่" ซาบซึ้งและเปิดใจมากค่ะ ♡^^♡
© ห้ามทำซ้ำหรือแจกจ่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต
94