เนื่องจากลักษณะงานของฉัน ฉันจึงสอนเด็กหนึ่งคนเป็นระยะเวลาตั้งแต่หนึ่งปีถึงเก้าปี
ฉันเคยเป็นครูที่น่ากลัวมาบ้าง และฉันอยากเป็นครูที่ใจดีและอ่อนโยนเสมอมา
แต่ก็มีหลายครั้งที่ฉันรู้สึกผิดหวังเพราะสิ่งต่างๆ ไม่เป็นไปอย่างที่ฉันต้องการ
เมื่อมองย้อนกลับไป ทุกครั้งที่เด็กๆ ไม่เข้าใจ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในใจคือ "ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้เรื่องนี้ ทั้งๆ ที่เรียนมานานขนาดนี้แล้ว?" และความคิดนั้นก็ถูกส่งต่อไปยังเด็กๆ
ภาษาแห่งความรักของแม่ได้กลายเป็นตัวเร่งให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของฉัน
เมื่อต้องรับมือกับเด็กๆ แทนที่จะถามว่า "อย่างไร" หรือ "ทำไม" ฉันเริ่มคิดและพูดกับพวกเขาว่า "ไม่เป็นไร มันเกิดขึ้นได้"
ดังนั้น การพูดประโยคอย่างเช่น ‘ฉันจะให้กำลังใจคุณนะ’ ‘คุณสุดยอดมาก’ และ ‘คุณทำได้ดีแล้ว’ จึงกลายเป็นเรื่องปกติไป
เมื่อฉันพูดกับเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังจะเข้าเรียนมัธยมต้นว่า "หนูทำได้ดีแล้ว แม่จะคอยเป็นกำลังใจให้หนูนะ @@"
ฉันเห็นลูกยิ้มอย่างสดใสแล้วพูดว่า "ขอบคุณค่ะคุณครู" ตอนนั้นเอง ฉันคิดในใจว่า "ฉันไม่เคยพูดคำพูดที่อบอุ่นเช่นนี้กับลูกๆ มาก่อนเลย"
ภาษาแห่งความรักของแม่เป็นภาษาที่ทำให้ฉันได้ไตร่ตรองถึงตัวเองและเข้าใจลูกๆ ของฉันอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ขอบคุณค่ะ♡♡